شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٥ - دوم بار آمدن روبه بر اين خر گريخته تا باز بفريبدش

پس بيامد زود روبه سوى خر

گفت خر از چون تو يارى الحذر

ناجوانمردا چه كردم من تو را

كه به پيش اژدها بردى مرا

موجب كين تو با جانم چه بود

غير خبث جوهر تو اى عنود

همچو كز دم كو گزد پاى فتى‌

نارسيده از وى او را زحمتى‌

يا چو ديوى كو عدوى جان ماست‌

نارسيده زحمتش از ما و كاست‌

بلكه طبعا خصم جان آدمى است‌

از هلاك آدمى در خرمى است‌

از پى هر آدمى او نسكلد

خو و طبع زشت خود او كى هلد

ز آن كه خبث ذات او بى‌موجبى‌

هست سوى ظلم و عدوان جاذبى‌

هر زمان خواند تو را تا خرگهى‌

كه در اندازد تو را اندر چهى‌

كه فلان جا حوض آب است و عيون‌

تا در اندازد به حوضت سر نگون‌

آدمى را با همه وحى و نظر

اندر افكند آن لعين در شور و شر

بى‌گناهى بى‌گزند سابقى‌

كه رسد او را ز آدم ناحقى‌

گفت روبه آن طلسم سحر بود

كه تو را در چشم، آن شيرى نمود