شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٦ - حكايت آن مهمان كه زن خداوند خانه گفت كه باران فرو گرفت و مهمان در گردن ما ماند

آن يكى را بى‌گهان آمد قنق‌

ساخت او را همچو طوق اندر عنق‌

خوان كشيد او را كرامت‌ها نمود

آن شب اندر كوى ايشان سور بود

مرد زن را گفت پنهانى سخن‌

كامشب اى خاتون دو جامه خواب كن‌

بستر ما را بگستر سوى در

بهر مهمان گستر آن سوى دگر

گفت زن خدمت كنم شادى كنم‌

سمع و طاعه اى دو چشم روشنم‌

هر دو بستر گستريد و رفت زن‌

سوى ختنه سور كرد آن جا وطن‌

ماند مهمان عزيز و شوهرش‌

نقل بنهادند از خشك و ترش‌

در سمر گفتند هر دو منتجب‌

سر گذشت نيك و بد تا نيم شب‌

بعد از آن مهمان ز خواب و از سمر

شد در آن بستر كه بد آن سوى در

شوهر از خجلت بدو چيزى نگفت‌

كه تو را اين سوست اى جان جاى خفت‌

كه براى خواب تو اى بو الكرم‌

بستر آن سوى دگر افكنده‌ام‌

آن قرارى كه به زن او داده بود

گشت مبدل و آن طرف مهمان غنود

آن شب آن جا سخت باران در گرفت‌

كز غليظى ابرشان آمد شگفت‌

زن بيامد بر گمان آن كه شو

سوى در خفته است و آن سو آن عمو

رفت عريان در لحاف آن دم عروس‌

داد مهمان را به رغبت چند بوس‌

گفت مى‌ترسيدم اى مرد كلان‌

خود همان آمد همان آمد همان‌

مرد مهمان را گل و باران نشاند

بر تو چون صابون سلطانى بماند

اندر اين باران و گل او كى رود

بر سر و جان تو او تاوان شود

زود مهمان جست و گفت اى زن بهل‌

موزه دارم غم ندارم من ز گل‌