شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٤ - قصد شاه به كشتن امرا و شفاعت كردن اياز پيش تخت سلطان كه اى شاه عالم العفو اولى

پس اياز مهرافزا بر جهيد

پيش تخت آن الغ سلطان دويد

سجده‌اى كرد و گلوى خود گرفت‌

كاى قبادى كز تو چرخ آرد شگفت‌

اى همايى كه همايان فرخى‌

از تو دارند و سخاوت هر سخى‌

اى كريمى كه كرم‌هاى جهان‌

محو گردد پيش ايثارت نهان‌

اى لطيفى كه گل سرخت بديد

از خجالت پيرهن را بر دريد

از غفورى تو غفران چشم سير

روبهان بر شير از عفو تو چير

جز كه عفو تو كه را دارد سند

هر كه با امر تو بى‌باكى كند

غفلت و گستاخى اين مجرمان‌

از وفور عفو توست اى عفولان‌[١]

چو ديدم خوان تو بس چشم سيرم‌

چو خوردم ز آب تو زين جوى جستم‌

لطف شه جان را جنايت جو كند

ز انكه شه هر زشت را نيكو كند

دائما غفلت ز گستاخى دمد

كه برد تعظيم از ديده رمد