شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢ - صفت طاوس و طبع او، و سبب كشتن ابراهيم

آمديم اكنون به طاوس دو رنگ‌

كو كند جلوه براى نام و ننگ‌

همّت او صيد خلق از خير و شر

وز نتيجه و فايده آن بى‌خبر

بى‌خبر چون دام مى‌گيرد شكار

دام را چه علم از مقصود كار؟

دام را چه ضرّ و چه نفع از گرفت؟

زين گرفت بى‌هده‌اش دارم شگفت‌

اى برادر دوستان افراشتى‌

با دو صد دل دارى و بگذاشتى‌

كارت اين بوده است از وقت وِلاد

صيدِ مردم كردن از دامِ وِداد

ز آن شكار و انبهىّ و باد و بود

دست در كن هيچ يابى تار و پود؟

بيشتر رفته است و بى‌گاه است روز

تو به جد در صيد خلقانى هنوز

آن يكى مى گير و آن مى هل ز دام‌

وين دگر را صيد مى‌كن چون لئام‌

باز اين را مى هل و مى جود گر

اينت لعب كودكان بى‌خبر

شب شود در دام تو يك صيد نى‌

دام بر تو جز صُداع و قيد نى‌

پس تو خود را صيد مى‌كردى به دام‌

كه شدى محبوس و محرومى ز كام‌

در زمانه صاحب دامى بود

همچو ما احمق كه صيد خود كند

هر كه چون عيسى از شره بجهد

از غم باد و بود خود برهد