شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠ - سبب آن كه فرجى را نام فرجى نهادند از اول

گردد. اولين ماه از سال شمسى.

آسيب: بر خورد، كنايت از افاضت.

لا يَمس: نه بسايد (مس نكند) آن را جز پاكيزگان. گرفته از قرآن كريم است: لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ. (واقعه، ٧٩) لطاف: جمع لطيف.

راواق: راوق. شاهدى براى آن نيافتم. و بيت ٢٧٢٢/ ١ كه نيكلسون بدان ارجاع داده، در نسخه اساس «اذواق» است و در نسخه چاپ او «راواق».

زبان ماليدن: كنايت از برخوردار شدن. بهره گرفتن.

بى‌زطين: خالص، ناب.

جرعه صفا: استعارت از روح.

جيفه: استعارت از جسم.

كار و كيا:

٢٢٠/ ١ مضمون اين بيت‌ها در بيت‌هاى ٧١٦- ٦٩٩/ ٢ گذشت. خلاصه آن اينكه زيبايى‌ها كه جهانيان بدان دل بسته‌اند عكسى از حقيقت است. و جمالى كه در جسم‌هاست انعكاسى از آن جمال است. روح چون از جسم در آيد جسم زشت و ناپسند مى‌نمايد، اما جمال روح همچنان باقى است. (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٢٧١- ٣٢٦٧/ ١)

ب ٣٩٤- ٣٨٧