شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦١ - حكايت آن درويش كه در هرى غلامان آراسته عميد خراسان را ديد و بر اسبان تازى و قباهاى زربفت، و كلاههاى مغرق و غير آن، پرسيد كه اينها كدام اميراناند و چه شاهاناند گفت او را كه اينها اميران نيستند، اينها غلامان عميد خراساناند، روى به آسمان كرد كه اى خدا

ب ٣٢٠٩- ٣١٩٠ خامش: گرمى نداشتن، تاريك درون بودن. چنان كه در مثل است: «به تفى مشتعل‌اند و به پفى خاموش.» سر جنباندن: كنايت از تصديق كردن.

نظر: بصيرت.

حبر: دانشمند.

عدن: نام باغى كه گويند در دشت فرات بوده است و عدن بهشت است و «جنات عدن» در چند آيه از قرآن كريم آمده است و معنى آن بهشت دائمى است و در اين بيت از «عدن» مقصود عنايت حق تعالى است و يا پيوستن با انسان كامل.

امر قل: اشارت به آيه‌هايى كه با اين صيغه آغاز مى‌شود. مخاطب آن رسول ٦ است.

أنصتوا: خاموش باشيد. اشارت است به آيه ٢٠٤ سوره اعراف كه چون قرآن خوانند خاموش باشند.

٣٤٤٢/ ٢ آب به لاغ تلف كردن: كنايت از وقت گذراندن و گوش به موعظت‌هاى قرآن نكردن و جان را به آب معرفت آن سيراب نساختن.

باغ: استعارت از جان كه تشنه معرفت است.

[١] در حاشيه نسخه اساس: جبر.