گردانم، و [تعداد] تكبير نماز بر مردگان را پنج سازم، و مردم را وادارم كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را در قرائت نماز، بلند ادا كنند، و آنان را كه پيامبر خدا خارج كرده بود و اكنون با پيامبر خدا داخل مسجد شده‌اند، بيرون بَرم و آنان را كه پس از پيامبر خدا بيرون برده شده و رسول خدا آنها را داخل كرده بود، داخل سازم، و مردم را بر حكم قرآن و طلاقِ بر پايه سنّت، وادارم، و تمام ماليات‌هاى دينى (صدقات) را با صورت‌هاى متنوّع و اندازه‌هايش گردآورى كنم، و وضو، غسل و نماز را به زمان و جايگاه اوّليه و احكام شرعى‌اش برگردانم، و مردمان نجران را به منزل‌هايشان بازگردانم، و رفتار با اسيران فارس و ساير ملّيت‌ها را بر پايه كتاب خدا و سنّت پيامبر خدا باز گردانم، آن‌گاه مردم از اطرافم پراكنده شوند.

سوگند به خداوند كه به مردم، دستور دادم كه در ماه رمضان، جز نمازهاى واجب را به جماعت نخوانند، و آنان را آگاه كردم كه جماعت در نمازهاى مستحبّى، بدعت است. ناگهان، گروهى از لشكر كه به همراه من در نبرد بودند، فرياد برآوردند كه: «اى اهل اسلام! سنّت عمر، دگرگون شد. ما را از خواندن نماز مستحبّى در ماه رمضان، باز مى‌دارد». با مشاهده تفرقه و جدايى و پيروى از پيشوايان گمراهى و تبعيت از داعيان به آتش در اين امت بيمناك شدم [اگر اين دستور را لغو نكنم‌] بخشى از سپاهم شورش كنند.

[همچنين اگر] سهم ذى القربى را پرداخت كنم كه خداوند، در وصفشان فرموده است: «اگر به خدا و آنچه بر بنده‌اش در روز جدايى حق از باطل [جنگ بدر] روزى كه دو گروه [مؤمن و كافر]، با هم روبه‌رو شدند نازل كرديم، ايمان آورده‌ايد؛ و خداوند، بر هر چيزى تواناست». سوگند به خداوند كه مقصود او از ذى القربى ماييم كه خداوند، ما را با خود و پيامبر، قرين ساخته و فرموده است: « [و آنچه راى خدا از آنان به رسم غنيمتْ عايد پيامبر خود گردانيد] از آنِ خدا و پيامبر و خويشاوندان و يتيمان و بينوايان و در راه ماندگان است»؛ و درباره ما فرموده است: «تا ميان توانگران شما دست به دست نگردد، و آنچه راى فرستاده [او] به شما داد، آن راى بگيريد و از آنچه شما راى بازداشت، باز ايستيد و از خدا پروا بداريد». [و نسبت به‌] ستمگران بر دودمان پيامبر خدا فرمود: «به درستى كه خداوند، سخت كيفر دهنده است» بر آنان كه بر دودمان پيامبر ستم كنند.

اين نعمتى از جانب خداست بر ما و سرمايه‌اى كه ما را بدان، بى‌نياز كرد و پيامبرش را