دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ٢/ ٥ ٥ آراستن كعبه

ابو الحسن گفت، ناتوان بوديد.

٢/ ٥ ـ ٤

تقسيم زمين‌هاى كوفه‌

١٠٤٥. تاريخ اليعقوبى: عمر درباره زمين‌هاى حاصلخيز كوفه با اصحاب پيامبر خدا مشورت كرد. برخى به او گفتند: آنها را ميان ما قسمت كن.

سپس با على ٧ مشورت كرد. [على ٧‌] فرمود: «اگر امروزْ آنها را تقسيم كنى، براى افرادى كه پس از ما مى‌آيند، چيزى نمى‌مانَد. آنها را به دست آنان وا گذار تا روى آن كار كنند و [در اين صورت است كه‌] خراج آنها، هم براى ما مى‌شود و هم براى آيندگان ما».

عمر گفت: خدا تو را موفّق بدارد! اين نظر، درست است.

٢/ ٥ ـ ٥

آراستن كعبه‌

١٠٤٦. نهج البلاغة: نقل شده‌است كه در روزگار خلافت عمر بن خطّاب، نزد وى، از زيورهاى كعبه و فراوانى آنها سخن به ميان آمد. گروهى گفتند: اگر آنها را بفروشى و با آنها لشكرهاى مسلمانان را تجهيز كنى، پاداشش بيشتر است. كعبه چه نيازى به زيور دارد؟!

عمر، قصد همين‌كار را كرد و درباره آن‌از امير مؤمنان پرسيد. [على ٧‌] فرمود: «اين قرآن بر پيامبر ٦ نازل شد. [در آن هنگام،] دارايى‌ها چهار گونه بود:

دارايى‌هاى مسلمانان (كه آن را ميان وارثان و به ميزان سهمى كه خداوندْ معيّن كرده بود، قسمت كرد).

غنيمت جنگ (كه آن را ميان مستحقّانش قسمت نمود)، خُمس (كه خدا آن را در جايگاه آن قرار داد).

و زكات (كه خدا آن را براى مصرف‌هاى مشخّصى قرار داد).

در آن روز زيور كعبه وجود داشت؛ امّا خدا آن را به حال خود وا نهاد و اين وا نهادن، نه از روى فراموشى بود و نه از روى مخفى بودن آن بر خدا. پس، تو هم آن را در جايى قرار ده كه خدا و پيامبرش قرار دادند».

عمر گفت: اگر تو نبودى، رسوا مى‌شديم! و زيورها را به حال خود وا نهاد.