دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٤ - ه نيايش در هنگام جنگ

بدانها تأكيد مى‌كرد كه هرگز در برابر دشمن، هماوردجويى نكنند و صلاى «هل مِن مبارز؟» كه شيوه‌اى بود براى رعب آفرينى، در ندهند. به واقع، اين نيز ادامه همان سياست مخالفت با ستيزه‌جويى است. امام، تنها سفارش مى‌كرد كه چون دشمن هماورد جُست و همرزم طلبيد، براى جلوگيرى از خيره‌سرى خصم، ميدان را خالى نكنند.

ج مصونيت سياسى فرستادگان دشمن‌

اسلام، آيينى است جهانى و آموزه‌هاى آن، جهان‌شمول و زمان‌شمول، و بدين‌سان، سياست‌هايى جهانى و بين المللى را نيز رقم زده است. در اسلام، در رويارويى‌هاى نظامى و سياسى، نمايندگان سياسى كشورهاى بيگانه و فرستادگان دشمن (گرچه در اوج هنگامه نبرد)، مصونيت دارند. على ٧، اين آموزه ارجمند را به سپاهيان آموخته بود و از آنها خواسته بود كه اين سياست را جدّى بگيرند و حتّى اگر كسانى مدّعى پيام‌آورى از سوىِ دشمن‌بودند، بدون بررسى‌هاى لازم و كشف حقيقت، با او برخورد نكنند.

د اقامه حجّت، قبل از شروع جنگ‌

گفتيم كه جنگ در نگاه امام على ٧، براى رفع موانع گسترش حق و هدايت انسان است. از اين رو، او هرگز روشنگرى دشمن را فرو نمى‌گذاشت و براى هدايت آنان، هيچ فرصتى را از دست نمى‌داد. امام، در اوج شعله‌ورى آتش جنگ و رويارويى نيروها نيز به هدايت دشمن مى‌پرداخت و مكرّر، اقامه حجّت مى‌كرد تا جنگ درنگيرد. بارى، جنگ در سيره علوى، جز در هنگام ضرورتْ شكل نمى‌گرفت.

ه نيايش در هنگام جنگ‌

در سيره علوى، ابعاد معنوى و گسترش روح معنويت در انسان و جامعه انسانى، بر