دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٨ - ٣ امنيت شغلى قضات

مى‌كند تا براى داورى، بهترين كسان را برگزيند؛ كسانى كه نه مردمان را در تنگنا افكنند و نه در داورى، سرِ لجاج داشته باشند، و نه با اندك چيزى بلغزند؛ كسانى كه هوشمند و ژرفنگر باشند و در شبهه ها گرفتار نيايند؛ صبور باشند و شكيبا كه معركه‌ها و جوآفرينى‌ها دگرگونشان نكند.

٢. تأمين نيازهاى اقتصادى قضات‌

واقعِ زندگى و نيازمندى‌هاىِ آن، نه فراموش كردنى است و نه مى‌توان از سرِ سهل‌انگارى، از كنار آن گذشت. اگر كسانى زاهد باشند و دنيا گريز، بايد دانست كه چون زندگى را رقم زنند و داراى مسئوليت اداره زندگانى باشند، با مجموعه‌اى در داخل زندگى روياروى‌اند. نيازمندى‌هاى معقول زن و فرزند، نه فراموش كردنى است و نه شايسته است كه فراموش شود. امام على ٧ با توجّه به اين نكته است كه به مالك اشتر سفارش مى‌كند تا براى داورى، بهترين‌ها برگزيده شوند و زندگانى اين بهترين‌ها، به درستى و شايستگى تأمين شود، تا هرگز داور در داورى، به دست مردمان ديده ندوزد و براى دستيابى به دنيا، در جهت رفع نيازمندى‌هايش به فساد كشيده نشود و فرد و دستگاهى كه ضامن سلامت جامعه و ستُردن فساد از جامعه است، خود به فسادْ دچار نگردد.

٣. امنيت شغلى قضات‌

قاضى حكم مى‌كند و روشن است كه با حكم قاطعش، عدّه‌اى را مى‌رنجاند. بسيار كم‌اند كسانى كه چون حكم عليه آنها صادر شد، به مقتضاىِ حكمْ گردن نهند و در درون خود، دغدغه‌اى نداشته باشند. نيز روشن است كه هماره متخلّفان و قانون‌شكنان، طبقات فرودست جامعه نيستند و درگيرى و جدال‌ها، هميشه در لايه‌هاى زيرين اجتماعْ شكل نمى‌گيرد؛ بلكه توان گفت كه فرادستان، هم بيشترين‌