دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٣ - ٩ تأمين نيازهاى اوليه زندگى براى همه

٧. عدم تأخير در توزيع اموال عمومى‌

امام على ٧، حبس اموال عمومى را در خزانه دولت، روا نمى‌دانست ومى‌كوشيد تا هرچه زودتر، به دست نيازمندان برساند. سيره امام، نشان‌دهنده آن است كه ايشان حتّى تأخير يك شب را نيز در اين امر برنمى‌تابيد. او بر اين باور بود كه آنچه براى مردم و از آنِ مردم است، در اوّلين فرصتْ بايد در اختيار آنان قرار گيرد.

٨. لزوم بهره‌ورى همسان مردم از اموال عمومى‌

تقسيم اموال عمومى، به طور يكسان و مساوى در ميان همه مسلمانان، از جمله سياست‌هاىِ حكومت على ٧ بود. اين حركت، با آنچه در سال‌هاىِ پيش از او بر مردم روا شده بود، تضاد داشت. از اين رو، براى بهره‌وران و متمتّعان از حكومت و به اصطلاحْ «دانه درشت‌ها»، بسى گران تمام شد. در نگاه امام، رنگ چهره مسلمان، تبار و نياىِ او، و وابستگى گروهى و اجتماعى او، در بهره‌ورى‌اش از اموال عمومى، تفاوتى ايجاد نمى‌كرد. عرب و عجم، مهاجر و انصارى، سفيد و سياه، و حتّى بردگان آزاد شده، با اربابان گذشته خود، در اين جهتْ يكسان بودند و همه، از درآمدهاى عمومى به طور مساوى بهره مى‌گرفتند.

٩. تأمين نيازهاى اوّليه زندگى براى همه‌

آهنگ كلّى سياست اقتصادى على ٧، مبارزه با فقر و ريشه‌كن ساختن آن از صحنه جامعه اسلامى است. رهنمودهاى حضرت در اين زمينه، بسى قابل تأمّل است. او تأكيد مى‌كند كه گرسنگى و تنگ‌دستى عدّه‌اى، معلول بهره‌ورى‌هاى بدون مرز عدّه‌اى ديگر و گشاده‌دستى‌هاى توانگران است: