على ٧ از خانه بيرون آمد و بر منبر رفت، در حالى كه پيراهنى بدون گريبان بر تن داشت و شَمَدى قَطَرى‌[١] بر خود پيچيده بود، شمشير به كمر داشت و بر كمانى تكيه كرده بود. آن‌گاه فرمود: «ما خداوند را مى‌ستاييم؛ همو كه پروردگار ما، خداى ما، سرپرست ما و نعمت‌دهنده ماست؛ او كه نعمت‌هاى آشكار و پنهانش را از روى منّت و بدون نيرو و توان ما ارزانى داشت، تا ما را بيازمايد كه سپاسگزاريم يا كفران مى‌كنيم، كه هركس سپاس گزارد، بر او افزايد، و هركس ناسپاسى ورزد، كيفرش دهد. [از اين رو،] برترينِ مردمان نزد خداوند از جهت منزلت، ونزديك‌ترينِ آنان از جهتِ وسيله، مطيع‌ترينِ آنان نسبت به فرمان‌هاى او، پايبندترينِ آنها نسبت به طاعت او، و پيروترينِ آنها نسبت به سنّتِ فرستاده او، و زنده‌كننده‌ترينِ آنان نسبت به قرآن است.

كسى نزد ما فضيلتى ندارد، جز به پيروى از خداوند و پيامبر. اين كتاب خدا در ميان ماست وعهد و سيره پيامبر خدا، در ميان ماست. از اين حقيقت، جز نادانِ روگردان از حق و انكاركننده، بى‌خبر نيست. خداوند فرموده است: «اى مردم! ما شما راى از مرد و زنى آفريديم، و شما راى ملّت ملّت و قبيله قبيله گردانيديم تا نسبت به يكديگر، شناسايى متقابل حاصل كنيد. در حقيقت، ارجمندترينِ شما نزد خداوند، پرهيزگارترينِ شماست».

آن‌گاه با صداى بلند فرياد زد: «اطاعت كنيد خدا و رسول را. پس اگر روى گردانيد، به درستى كه خداوند، كافران را دوست نمى‌دارد».[٢]

سپس فرمود: «اى گروه مهاجر و انصار! آيا با اسلام آوردن خود، بر خدا و رسولش منّت مى‌گذاريد؟ بلكه خداوند، بر شما منّت مى‌گذارد كه شما را به ايمان هدايت كرد، اگر راستگو باشيد»[٣].

آن‌گاه فرمود: «من ابو الحسن هستم!» (اين جمله را به هنگام خشم، بر زبان مى‌آورد). سپس فرمود: «آگاه باشيد! اين دنيايى كه آن را آرزو مى‌كنيد و بدان رغبت داريد و شما را خشنود

[١]. پارچه‌اى پنبه‌اى و لطيف كه از سرزمين قطر( ميان قطيف و عمان) مى‌آوردند( ر. ك: تاج العروس:« قطر»).

[٢]. اشاره به آيه ٣٢ سوره آل عمران.

[٣]. اشاره به آيه ١٧ سوره حجرات.