دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٩ - ٥/ ١٢ آخرين كارى كه به قتل عثمان انجاميد

بن ابى‌سرح از كارگزارى‌مصر بركنار شود و هر كه مصريان دوست دارند، اميرشان گردد».

مصريان گفتند: مى‌خواهيم كه محمّد بن ابى بكر را امير ما كنى.

عثمان گفت: باشد.

سپس در نوشته آوردند: «و على بن ابى طالب براى مؤمنان، ضامن است كه عثمان به آنچه در اين نوشته است، وفا مى‌كند» و زبير بن عوّام، طلحة بن عبيد اللّه، سعد بن ابى وقّاص، عبد اللّه بن عمر، زيد بن ثابت، سهل بن حنيف و ابو ايّوب (خالد بن زيد)، آن را گواهى كردند و اين در ذى حجّه سال ٣٥ بود.

پس، مصريان نوشته‌شان را گرفتند و باز گشتند و محمّد بن ابى بكر، به عنوان امير، با آنان بود. پس از سه روز راه رفتن، غلام سياه چهره‌اى را ديدند كه بر شترى سوار است و آن را به شدّت مى‌رانَد.

گفتند: اى مرد! كمى آرام‌تر. چه كاره‌اى؟ گويا فرار مى‌كنى، يا در پى كسى هستى! تو كيستى؟

گفت: من غلام امير مؤمنان عثمان ام كه مرا به سوى كارگزار مصر، روانه كرده است.

مردى از ميان آنان گفت: اى مرد! كارگزار مصر، همراه ماست.

گفت: آن كه مى‌خواهم، اين نيست.

محمّد بن ابى بكر گفت: او را از شترش پايين آوريد.

او را پايين آوردند. محمّد بن ابى بكر به او گفت: به من راست بگو، غلامِ كيستى؟

گفت: من، غلام امير مؤمنانم.

گفت: به سوى چه كسى فرستاده شده‌اى؟

گفت: به سوى عبد اللّه بن سعد، كارگزار مصر.