دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩٣ - ١/ ٧ بيعت عموم مردم

اين امر خارج شود (با ايراد گرفتن يا بدعتگذارى)، مردمان او را به راهى كه از آن خارج شده بازگردانند، و اگر سرپيچى كرد (به جهت پيروى از غير راه مؤمنان)، با او نبرد كنند و خداوند، او را با آنچه برگزيده، واگذارد.

١٣٠٩. امام على ٧‌ در پاسخ نامه معاويه: امّا اين‌كه خود را از طلحه و زبير جدا كردى و شاميان را از اهل بصره متمايز ساختى؛ به جانم سوگند كه در امر حكومت، همه برابرند؛ زيرا بيعتى فراگير بود كه از آن، نخبگانْ استثنا نشدند و جاى بازنگرى و تجديدنظر، در آن نيست.

١٣١٠. الفتوح: تمام كوفيان، با على ٧ بيعت كردند ... آن‌گاه، اهل حجاز و عراقى‌ها با على بن ابى طالب ٧، بيعت كردند.

١٣١١. الطبقات الكبرى: هنگامى كه عثمان در هيجدهم ذى حجّه سال سى و پنجم، كُشته شد و فرداى آن روز، در مدينه براى على بن ابى طالب ٧ بيعت گرفته شد، طلحه، زبير، سعد بن ابى وقّاص، سعيد بن زيد، عمّار ياسر، اسامة بن زيد، سهل بن حنيف، ابو ايّوب انصارى، محمّد بن مسلمه، زيد بن ثابت، خزيمه بن ثابت و هر كس كه در مدينه بود، از صحابيان پيامبر خدا و غير صحابيان، بيعت كردند.