دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤١ - ٥/ ١٩ موضع امام در برابر قتل عثمان

١٢٦٤. تاريخ الطبرى‌ به نقل از عبد الرحمن بن ابزى: من روزى را كه به خانه عثمان ريختند، ديدم. [آنان‌] از دريچه خانه عمرو بن حزم، وارد خانه عثمان شدند و زد و خوردى شد.

به خدا سوگند، فراموش نمى‌كنم كه سودان بن حُمران، بيرون آمد و شنيدم كه مى‌گفت: طلحة بن عبيد اللّه كجاست؟ پسر عفّان را كشتيم.

٥/ ١٩

موضع امام در برابر قتل عثمان‌

١٢٦٥. امام على ٧: به خدا سوگند، نه عثمان را كشتم و نه بر كشتنش يارى دادم.

١٢٦٦. امام على ٧‌ درباره كشته شدن عثمان: اگر بِدان فرمان داده بودم، قاتل بودم و اگر از آن باز داشته بودم، ياور محسوب مى‌گشتم. حقيقت، اين است كه كسى كه او را يارى داد، نمى‌تواند بگويد: من از آن كس كه او را وا نهاد، بهترم. و آن كه او را وا نهاد، نمى‌تواند بگويد: آن كس كه او را يارى داد، از من بهتر است.

من، همه ماجرا را در اين سخن برايتان مى‌گويم: [عثمان،] خود و خويشانش را بر همه مقدّم داشت و اين خودخواهى را از حد گذراند. شما نيز بى‌تابى كرديد و در اين بى‌تابى، زياده‌روى نموديد. خدا هم درباره خودخواه و نيز ناشكيبا، حكمى واقع‌شدنى دارد».

١٢٦٧. نثر الدرّ: كعب بن مالك انصارى بر على ٧ وارد شد و گفت: اى امير مؤمنان! از تو چيزى به ما رسيده كه اگر از غير تو بود، آن را تحمّل و باور نمى‌كرديم و اگر غير ما آن را شنيده بود، ديگر همراه و در كنار تو نمى‌ايستاد. كسى در ميان مردم از تو داناتر نيست و در ميان مردم، كسانى هستند كه ما از آنها داناتريم. فروترينِ دانش، آن‌