دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١ - ٣/ ٢ شايستگان خلافت از ديدگاه عمر

گفت: امر خدا، اى ابن عبّاس!

گفتم: اگر مى‌خواهى، تو را از راز درونت خبردهم.

گفت: اى سخنور ماهر! آغاز كن كه چون مى‌گويى، نيكو مى‌گويى.

گفتم: خلافت را به ياد آوردى و اين كه آن را به سوى چه كسى بكشانى.

گفت: درست گفتى.

به او گفتم: چرا از عبد الرحمن بن عوف، غافلى؟

گفت: او مردى خسيس است. اين كار، شايسته كسى است كه عطاكننده بى اسراف و بازدارنده بى خِسّت باشد.

گفتم: سعد بن ابى وقّاص چه؟

گفت: مؤمنى ناتوان است.

گفتم: طلحة بن عبيد اللّه چه؟

گفت: او مردى است به دنبال بزرگى و مدح و ثنا. مالش را مى‌بخشد تا به مال ديگرى برسد. او فخرفروش و متكبّر است.

گفتم: زبير بن عوّام كه شه‌سوار اسلام است، چه؟

گفت: او يك روز، انسان و يك روز، شيطان است. او بسيار مال‌اندوز است و براى يك پيمانه، از صبح تا ظهر، جان مى‌كَند، تا آن جا كه نمازش از دست مى‌رود.

گفتم: عثمان بن عفّان چه؟