دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦١ - ٤/ ٧ ١ تبعيد ابو ذر

٤/ ٧

مجازات كردن مخالفانِ بدعت‌هايش‌

٤/ ٧ ـ ١

تبعيد ابو ذر

١١٥٧. شرح نهج البلاغة: چون ابو ذر بر عثمان وارد شد، عثمان به او گفت: چشمت روشن مباد، اى جُنَيدِب!

ابو ذر گفت: من، «جُنَيدب» هستم كه پيامبر خدا مرا «عبد اللّه» ناميد. پس، نامى را كه پيامبر خدا مرا بدان ناميد، بر نام خودم ترجيح دادم.

عثمان گفت: تو كسى هستى كه مى‌پندارى ما مى‌گوييم: «دست خدا بسته است و خدا نيازمند است و ما بى‌نيازيم»[١]؟

ابو ذر گفت: اگر چنين نمى‌پنداشتيد، مال خدا را براى بندگانش خرج مى‌كرديد. من شهادت مى‌دهم كه شنيدم پيامبر خدا مى‌گويد: «چون پسران ابو عاص سى نفر گردند، مال‌خدا را در ميان خود دست به‌دست‌مى‌گردانند و بندگان خدا را برده خود مى‌كنند و دين خدا را سرمايه مى‌سازند».

عثمان به حاضران گفت: آيا اين را از پيامبر خدا شنيده‌ايد؟

گفتند: ما نشنيده‌ايم.

عثمان گفت: واى بر تو، اى ابو ذر! آيا بر پيامبر خدا دروغ مى‌بندى؟!

ابو ذر به حاضران گفت: آيا گمان نداريد كه من راست مى‌گويم؟

گفتند: نه؛ به خدا سوگند كه نمى‌دانيم.

عثمان گفت: على را برايم فرا بخوانيد.

او فرا خوانده شد و چون آمد، عثمان به ابو ذر گفت: حديثت را درباره پسران ابو عاص براى على باز گو.

[١]. اشاره به آيه ٦٤ سوره مائده است: (وَ قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ ...)؛ يعنى يهود، فقر مردم را به سبب بسته بودن دست و عدم انفاق خداوند مى‌دانستند و خود را در برابر فقيران، مسئول نمى‌دانستند و بر آنها انفاق نمى‌كردند.( م)