فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٢٠ - نامه عبدالله بن اباض به عبدالملك بن مروان     

و نفرين خدا بر ستمكاران است»[١]، «و كسى را كه خداوند لعن و نفرين نمايد هرگز ياورى برايش نخواهى يافت»[٢] و مى فرمايد: «عهد من به ستمكاران نمى رسد»[٣] و مى فرمايد: «به آنهايى كه ستم روا مى دارند اعتماد نكنيد كه شما را آتش فرا خواهد گرفت و غير از خدا شما را ياورى نخواهد بود. آنگاه كمكى به شما نخواهد رسيد»[٤] و مى فرمايد: «كسانى كه به دستور خدا حكم نمى كنند آنها
ستمكارانند» و فاسقانند[٢] و كافرانند[٣] و فرمود: «هان آگاه باشيد كه لعنت و نفرين خدا بر ستمكاران است» و فرمود: «كسى را كه خدا لعن و نفرين نمايد هرگز ياورى برايش نخواهى يافت» و فرمود: «اين چنين عذاب پروردگارت بر فاسقان محقق شد و آنها ايمان نمى آورند.»[٤] اين آيات همگى عليه عثمان گواهى مى دهند و ما نيز گواهى مى دهيم به آنچه كه اين آيات گواهى مى دهند: «خداوند گواهى مى دهد به آنچه كه بر تو نازل نمود و آن را با علم و آگاهى نازل نمود و فرشتگان نيز گواهى مى دهند و همين بس كه خداوند گواه باشد»(٨) و مى فرمايد: «قسم به پروردگار آسمان و زمين كه اين (وعده) حق است همانند
سخنى كه مى گوييد.»[٥] مؤمنان مى ديدند كه عثمان، خدا را معصيت مى كند و آنها نيز گواهان خدا و ناظران اعمال مردم هستند و خداوند نيز اين را فرموده است: «انجام دهيد پس خدا و پيامبر و مؤمنان كارهايتان را مى بينند و به زودى به سوى خداوند داناى به غيب و شهادت باز خواهيد گشت. آنگاه آنچه را كه انجام