شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦٨ - فرق ميان دعوت شيخ كامل واصل و ميان سخن ناقصان فاضل فضل تحصيلى بر بسته

است. «در اصطلاح عارفان روى عبارت است از انوار ايمان و فتح ابواب عرفان و رفع حجت از جمال حقيقت.» (كشاف اصطلاحات الفنون) عقيده: اين كلمه را بعض شارحان كنايت از موادى گرفته‌اند كه در دوشاب جوشيده مى‌شود. عقيد: آب بعضى ميوه‌ها چون بهى و سيب ... كه جوشانند. رب انگور. (لغت‌نامه، يادداشت دهخدا) آن چه جوشيده شود تا به قوام آيد. (لغت‌نامه) فرغرده: در لغت‌نامه آغشته و به هم سرشته معنى شده و همين بيت شاهد آمده است و پيداست كه از برهان قاطع و حاشيه دكتر معين نقل شده است. «فرغار» نيز به همين معنى است. صورتى از پرورده و به همان معنى است.

لد: جمع الد: لجوج.

تأكيدى است بر مطلبى كه در مطاوى مثنوى فراوان آمده است و آن اينكه متعلم بايد از عالمى درس گيرد كه علم او از جانب خدا افاضت شده و به نور حق نورانى گشته است. و به تعبير ديگر علم او لدنى باشد نه اكتسابى. اگر متعلم را محضر چنين معلم نصيب شد و خود را بدو سپرد بركت صحبت او وى را نورانى مى‌كند و دانش او به جاى اكتسابى ذاتى مى‌گردد.

ب ٢٤٩٦- ٢٤٩٤ طنطنه: در مثنوى به معنى آواز، كر و فر، و خود نمايى است:

١٠٧١/ ٤ ليكن در اين بيت به معنى قوت و نيروست.

سكته گماشتن: خاموش ساختن، مجاب كردن.