شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٦ - قصد شاه به كشتن امرا و شفاعت كردن اياز پيش تخت سلطان كه اى شاه عالم العفو اولى

همچو مستى كو جنايت‌ها كند

گويد او معذور بودم من ز خود

گويدش ليكن سبب اى زشت كار

از تو بد در رفتن آن اختيار

بى‌خودى نآمد به خود توش خواندى‌

اختيارت خود نشد توش راندى‌

گر رسيدى مستى بى‌جهد تو

حفظ كردى ساقى جان عهد تو

پشت دارت بودى او و عذر خواه‌

من غلام زلت مست اله‌

گفت مغلوب تو بودم مست تو

دست من بر بسته بود از دست تو ...

گفته اين مغلوب معدومى است كو

جز به نسبت نيست معدوم ايقنوا

عفوهاى جمله عالم ذره‌اى‌

عكس عفوت اى ز تو هر بهره‌اى‌

عفوها گفته ثناى عفو تو

نيست كفوش ايها الناس اتقوا

جانشان بخش و ز خودشان هم مران‌

كام شيرين تواند اى كامران‌

رحم كن بر وى كه روى تو بديد

فرقت تلخ تو چون خواهد كشيد

از فراق هجر مى‌گويى سخن‌

هر چه خواهى كن و ليكن اين مكن‌

صد هزاران مرگ تلخ شصت تو

نيست مانند فراق روى تو

تلخى هجر از ذكور و از اناث‌

دور دار اى مجرمان را مستغاث‌