شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٨ - بردن روبه خر را پيش شير، و جستن خر از شير، و عتاب كردن روباه با شير كه هنوز خر دور بود تعجيل كردى، عذر گفتن شير و لابه كردن روبه را شير، كه برو بار دگرش بفريب

چون كه بر كوهش به سوى مرج بود

تا كند شيرش به حمله خرد و مرد

دور بود از شير و آن شير از نبرد

تا به نزديك آمدن، صبرى نكرد

گنبدى كرد از بلندى شير هول‌

خود نبودش قوت و امكان حول‌

خر ز دورش ديد و برگشت و گريز

تا به زير كوه تازان نعل ريز

گفت روبه شير را اى شاه ما

چون نكردى صبر در وقت وغا

تا به نزديك تو آيد آن غوى‌

تا به اندك حمله‌اى غالب شوى‌

مكر شيطان است تعجيل و شتاب‌

لطف رحمان است صبر و احتساب‌

دور بود و حمله را ديد و گريخت‌

ضعف تو ظاهر شد و آب تو ريخت‌

گفت من پنداشتم بر جاست زور

تا بدين حد مى‌ندانستم فتور

نيز جوع و حاجتم از حد گذشت‌

صبر و عقلم از تجوع ياوه گشت‌

گر توانى بار ديگر از خرد

باز آوردن مر او را مسترد

منت بسيار دارم از تو من‌

جهد كن باشد بيارى‌اش به فن‌

گفت آرى گر خدا يارى دهد

بر دل او از عمى مهرى نهد

پس فراموشش شود هولى كه ديد

از خرى او نباشد اين بعيد

ليك چون آرم من او را بر متاز

تا به بادش ندهى از تعجيل باز

گفت آرى تجربه كردم كه من‌

سخت رنجورم مخلخل گشته تن‌

تا به نزديكم نيايد خر تمام‌

من نجنبم خفته باشم در قوام‌