شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧٥ - قصه آن شخص كه دعوى پيغامبرى مىكرد گفتندش چه خوردهاى كه گيج شدهاى و ياوه مىگويى؟ گفت اگر چيزى يافتمى كه خوردمى نه گيج شدمى و نه ياوه گفتمى كه هر سخن نيك كه با غير اهلش گويند ياوه گفته باشند اگر چه در آن ياوه گفتن مأمورند

اما در سروده مولانا هر چند ظاهر عنوان، داستان مدعى پيغمبرى را مى‌نمايد، مقصود او پيمبر راستين است كه مردم وى را دروغ‌گو مى‌گويند.

فخ: دام.

از عدم آمدن: از مادر زادن. از ميان مردم برخاستن. چنان كه بيشتر اعتراض مخالفان بر پيمبران اين بود كه تو هم يكى از ما هستى چگونه پيمبر ما شده‌اى. ما أنتم إلا بشر مثلنا و ما أنزل الرحمن من شي‌ء. (يس، ١٥) اينجا غريب: جايى كه از آن ما نيست. (دنيا) تو چرا مخصوص باشى: چنان كه مى‌گفتند: أ هذا الذي بعث الله رسولا. (فرقان، ٤١) نه شما: پاسخ پيمبران است. پيمبران مى‌گويند شما ناآگاهانه آن عالم را گذرانديد. اما ما را خدا موهبتى بخشيده است: قالت لهم رسلهم إن نحن إلا بشر مثلكم و لكن الله يمن على من يشاء من عباده و ما كان لنا أن نأتيكم بسلطان إلا بإذن الله. (ابراهيم، ١١)

ب ١١٣٩- ١١٢٨ جنس او: مدعيان پيغمبرى.

با او گويم: گفت و گوى شاه با خود، در باره مدعى پيمبرى.