و در واقع چيزى بر او نيست، ولى در ظاهر قاضى طبق موازين قضاوت حكم مى‌كند. بنابراين اگر مردى را بكشد و ادعا كند كه او را با زنش ديده است و شهودى بر آن اساس كه شارع مقدس مقرّر فرموده، نداشته باشد حكم به قصاص از او مى‌شود، و همچنين است در مورد اشباه و نظائر آن.

(٢)

مسأله ٣٠- كسى كه بر عورات قومى‌[١] سر بكشد

تا آنچه را كه از ايشان براى او حرام است نگاه كند. (مثلا از بالاى خانه بداخل آن نگاه كند) پس آنها حق دارند كه او را منع كرده و جلوگيرى نمايند. بلكه واجب است. و اگر از رو نرفت، دفع او با زدن و مانند آن جايز است.

پس اگر (باز هم) از رو نرود و با سنگ كوچك يا غير آن حتى چيزهايى كه كشنده است به سمت او پرتاب كند و جنايت بر او واقع شود، هدر مى‌باشد و لو اينكه به قتل منتهى گردد و اگر قبل از نهى كردن و آگاه نمودن، مبادرت به پرت كردن سنگ و مانند آن نمايند احتياطا ضامن مى‌باشند

(٣)

مسأله ٣١- اگر او را نهى كند و او دست برندارد

، پرت كردن چيزى برايش به قصد مجروح ساختن او اگر دفاع متوقف بر آن باشد، جايز است. و همچنين پرت كردن به قصد كشتن او اگر دفاع بر آن متوقف باشد جايز است.

(٤)

مسأله ٣٢- اگر كسى كه سركشى مى‌كند از خويشاوندان زنهاى صاحب خانه باشد

چنانچه به مواردى نگاه كند كه نگاه كردن او بدون شهوت و تمايلات شيطانى جايز است، پرتاب چيزى به او جايز نيست پس اگر پرتاب كند و بر او جنايت واقع شود، ضامن مى‌باشد.

(٥)

مسأله ٣٣- اگر خويشاوند به چيزى نگاه كند كه بر او نگاه به آن جايز نيست‌

مانند عورت، يا نگاهش با شهوت باشد، مانند بيگانه مى‌باشد بنابراين بعد از نهى كردن و توجّه دادن پرتاب كردن چيزى به او جايز است. و اگر جنايتى بر او واقع شود هدر است.

(٦)

مسأله ٣٤- اگر كسى به عورات مردم سركشى مى‌كند، كور باشد

جايز نيست كه چيزى به او برسد؛ پس اگر برسد و جنايتى بر او واقع سازد، ضامن مى‌شود. و همچنين است اگر از كسانى باشد كه دور را نمى‌بيند و فاصله بين او و زنها به اندازه‌اى باشد كه آنها را نمى‌بيند و يا تشخيص نمى‌دهد.

(٧)

مسأله ٣٥- اگر به قصد نگاه با شهوت به پسر صاحب خانه، سر بكشد

، حق دارد او را دفع نموده و نهى كند و اگر دست برنداشت، حق دارد او را رمى نمايد، و جنايت واقع شده، هدر مى‌باشد

(٨)

مسأله ٣٦- اگر به خانه‌اى سركشى كند كه در آن كسى نگاه به او حرام باشد نيست‌

، رمى او

[١] عورات، جمع عورة، و مراد از آن چيزى است كه مردم از ديدن و نمودن آنها عار دارند و لذا آن را مخفى مى‌نمايند.