و پس از آن سه روز پى‌درپى روزه بگيرد؛ و براى كسى كه روز هشتم را روزه نگرفته جايز است كه در ذيحجه روزه بگيرد، و تا آخر ماه (وقت) براى او توسعه دارد، اگر چه احتياط اين است كه بعد از ايام تشريق زود روزه بگيرد.

(٣)

مسأله ٢١- روزه اين سه روز در مسافرت جايز است‌

، و براى روزه گرفتن، واجب نيست كه در مكه قصد اقامه نمايد، بلكه در صورتى كه براى ماندن در مكّه مهلت (و فرصتى) نباشد جايز است در راه روزه بگيرد، و اگر سه روز را تا آخر ذيحجه روزه نگرفت قربانى (بر او) واجب است كه خودش يا نايبش در منى ذبح نمايد، و روزه برايش فايده‌اى ندارد.

(٤)

مسأله ٢٢- اگر سه روز روزه را بگيرد سپس بر قربانى توانايى پيدا كند

قربانى بر او واجب نيست، و اگر در اثناى سه روز متمكن شود قربانى واجب است.

(٥)

مسأله ٢٣- واجب است بعد از مراجعت از سفر حج هفت روز روزه بگيرد

، و احتياط آن است كه پى‌درپى باشند، و جايز نيست كه اين هفت روز نه در مكه و نه در راه باشد، ولى اگر بنايش اين بوده كه در مكه اقامت كند، جايز است كه بعد از گذشت يك ماه از روزى كه قصد اقامت نموده روزه‌ها را در مكه بگيرد، بلكه اگر از روزى كه قصد اقامت كرده مدتى بگذرد كه اگر در اين مدت بازمى‌گشت به وطنش مى‌رسيد، جايز است (بعد از اين مدّت) روزه‌ها را (در مكه) بگيرد، و اگر در غير مكه در ساير شهرها قصد اقامت كند يا در راه باشد و لو اينكه مدتى كه ذكر شد بگذرد، روزه گرفتن آن سه روز جايز نيست، و البته واجب نيست كه روزه‌ها را در شهر خودش بگيرد؛ پس اگر به وطنش برگردد برايش جايز است براى گرفتن روزه‌ها در جاى ديگر قصد اقامه نمايد.

(٦)

مسأله ٢٤- كسى كه در اين زمانها با وجود وسايل نقليّه جديد در مكه قصد اقامه نمايد

ظاهر اين است كه بعد از آنكه (از وقت قصدش) مدتى بگذرد كه با اين گونه وسائل (در آن مدت) به وطنش مى‌رسيد، جايز است كه هفت روز را روزه بگيرد اگر چه احتياط خلاف آن است؛ ليكن احتياط را ترك نكند كه بين روزه سه روز و هفت روز جمع ننمايد،.

(٧)

مسأله ٢٥- اگر روزه سه روز را در مكه نتواند بگيرد و به محلش برگردد

چنانچه از ماه ذيحجه‌