بنابراين اگر دو نفر براى انجام حج تمتع به نيابت از ميّتى اجير شوند كه يكى از آنها براى عمره‌اش و ديگرى براى حجش، كفايت از او نمى‌كند و همچنين اگر كسى حج (تمتع) انجام دهد و عمره‌اش را به نيابت از شخصى و حجش را به نيابت شخص ديگرى قرار دهد صحيح نيست.

(٢)

مسأله ٢- احتياط اين است كه بعد از محل شدن و بيرون آمدن از عمره تمتع بدون آنكه نيازى باشد، از مكه بيرون نرود

؛ و اگر نيازى برايش پيش بيايد (كه از مكه خارج شود) احتياط اين است كه در مكه براى حج، احرام ببندد و براى حاجتش از مكه بيرون رود و با حالت احرام براى اعمال حج بر گردد. و ليكن اگر بدون نياز و بدون احرام از مكه خارج شود سپس بر گردد و احرام ببندد و حج نمايد حجش صحيح است.

(٣)

مسأله ٣- وقت احرام براى حج وسيع است‌

، بنابراين تأخير انداختن آن تا وقتى كه (بعد از آن) به وقوف اختيارى عرفه مى‌رسد، جايز است، و تأخير انداختن از اين وقت جايز نيست. و مستحب است كه در روز ترويه احرام ببندد بلكه آن مطابق احتياط است.

(٤)

مسأله ٤- اگر احرام را فراموش كند و به سوى عرفات بيرون برود

واجب است كه براى احرام بستن از مكه برگردد و اگر به جهت ضيق وقت يا براى عذرى نتواند به مكه برگردد از همانجا محرم مى‌شود و اگر تا پايان اعمال يادش نيايد حجش صحيح است و كسى كه حكم را نمى‌داند مانند كسى است كه فراموش كرده باشد، و اگر عمدا احرام را تا زمان فوت وقوف عرفه و مشعر، ترك نمايد حجّش باطل است.

(٥)

مسأله ٥- براى كسى كه وظيفه‌اش حج تمتع است جايز نيست كه اختيارا به دو قسم ديگر حج (قران و افراد) عدول نمايد.

ولى اگر وقتش براى تمام كردن عمره و رسيدن به حج تنگ شود جايز است كه نيّت را به حج افراد برگرداند و عمره را بعد از حج بجا آورد. و حدّ تنگى وقت بنابر قول صحيحتر، خوف نرسيدن به وقوف اختيارى عرفه مى‌باشد، و ظاهر اين است كه اين حكم نسبت به حج مستحبى عموميت دارد (و آن را هم شامل مى‌شود) بنابراين اگر قصد حج تمتع مستحبى نمايد و وقت براى تكميل عمره و رسيدن به حج تنگ شود برايش جايز است كه به حج افراد عدول نمايد، و اقوى اين است كه عمره بر او واجب نيست.

(٦)

مسأله ٦- اگر كسى كه وظيفه‌اش حج تمتع است قبل از اينكه داخل عمره شود بداند كه وقت براى تكميل عمره و رسيدن به حج تنگ است‌

بعيد نيست كه از اول، عدول به افراد جايز