رمى نمايند. پس اگر نائب وظيفه‌اش را انجام دهد سپس عذر (از منوب عنه) برطرف شود، در صورتى كه با يأس از توانايى خود او را نيابت داده، اعاده بر او واجب نيست وگرنه بنابر احتياط اعاده‌اش واجب است.

(١)

مسأله ١٠- اگر غير شخص معذور مثلا مانند ولىّ او از برطرف شدن عذرش مأيوس شود

اذن خواستن از او در نيابت، واجب نيست، اگر چه موافق احتياط است. و اگر توانايى بر اذن دادن نداشته باشد (مانند بيهوش) اين اذن معتبر نيست.

(٢)

مسأله ١١- اگر بعد از گذشت روز، شك كند كه آيا وظيفه آن روز را انجام داده است يا نه؟

نبايد اعتناء كند، و اگر بعد از آنكه وارد رمى جمره بعدى شده در اصل رمى جمره جلويى و يا در صحت رمى آن شك نمايد، نبايد اعتناء به اين شك كند، كما اينكه اگر بعد از فارغ شدن و يا گذشتن از آن، در صحت آنچه كه انجام داده شك نمايد بايد بنا را بر صحت آن بگذارد، و اگر قبل از آنكه وارد رمى جمره بعدى شود در عدد (سنگهايى كه زده) شك نمايد و احتمال كمبود بدهد واجب است كه آن را رمى نمايد تا (زدن) هفت تا را احراز كند و بنابر احتياط حتى در صورتى كه از آن منصرف شده و به چيز ديگرى هم مشغول شده باشد (بايد آن را رمى كند تا يقين نمايد) و اگر بعد از آنكه وارد جمره بعدى شد، در عدد رمى جمره جلويى شك نمايد، چنانچه رمى چهارسنگ را احراز نموده (يقين دارد) و در بقيّه شك دارد، بنابر احتياط آن‌ها را كامل مى‌كند؛ بلكه همچنين است اگر بعد از آنكه رمى جمره بعدى را تمام نموده در عدد جمره جلويى شك نمايد، و اگر شك نمايد كه آيا چهار سنگ زده يا كمتر؟ بايد بنا را بر زدن چهار تا بگذارد و بقيه را رمى نمايد.

(٣)

مسأله ١٢- اگر بعد از گذشتن روز يقين كند كه يكى از جمرات سه‌گانه را نزده است‌

جايز است كه اكتفاء به قضاء رمى جمره عقبه نمايد؛ و احتياط آن است كه رمى همه را قضاء نمايد.

و اگر بعد از آنكه هر سه جمره را رمى كرد به كمبود سه سنگ و يا كمتر از يكى از آنها يقين پيدا كند بايد هر سه جمره را هر چه كه احتمال كسرى مى‌دهد بزند. و اگر در همين فرض به كمبود يكى از آنها از چهار سنگ يقين پيدا كند بعيد نيست كه اكتفاء به رمى جمره عقبه و تكميل كسرى در آن جايز باشد. و احتياط آن است كه تمام وظيفه (هفت سنگ) را در مورد جمره عقبه انجام دهد؛ و احتياط بيشتر آن است كه عمل رمى را در هر سه جمره از نو بجا آورد.

(٤)

مسأله ١٣- اگر بعد از گذشتن روزهاى سه‌گانه رمى، يقين كند كه يكى از روزها را رمى ننموده است‌

و خصوص آن روز را نداند (كه كدام روز بوده است) بايد با مراعات ترتيب، رمى تمام هر سه روز را قضاء نمايد؛ اگر چه احتمال داده مى‌شود كه اكتفا به قضاى روز آخر، جايز باشد.