؛ پس اگر روى آنها راه رود جايز نيست، و بايد آن را جبران كند، كما اينكه اگر روى ديوارهاى حجر راه رود واجب است جبران كند و آن جزء را اعاده نمايد. و دست گذاشتن روى ديوار بيت در طرف شاذروان اشكالى ندارد و بهتر آن است كه آن را ترك نمايد.

(٢)

هفتم: آنكه طوافش هفت دور باشد.

(٣)

مسأله ١٤- اگر قصد كند كه بيشتر از هفت دور يا كمتر از آن طواف كند

طوافش باطل است و لو اينكه آن را هفت دور تمام كند و احتياط آن است كه كسى كه حكم را نمى‌داند بلكه كسى كه سهو كرده و شخص غافل، در وجوب اعاده به شخصى كه عمدا چنين قصدى كرده ملحق شود.

(٤)

مسأله ١٥- اگر خيال كند كه بعد از هفت شوط واجب، يك شوط مستحب است‌

و قصد كرد هفت شوط را كه انجام داد يك شوط ديگر كه مستحب است بياورد، طوافش صحيح است.

(٥)

مسأله ١٦- اگر سهوا از طوافش كم كند

پس اگر از نصف گذشته است اقوى آن است كه بايد آن را تمام كند مگر اينكه كار زيادى در بين آن واقع شده باشد، كه در اين صورت احتياط تمام كردن آن و اعاده آن است، و اگر از نصف نگذشته باشد طواف را اعاده كند ليكن احتياط آن است كه آن را تمام و اعاده كند.

(٦)

مسأله ١٧- اگر نقص طواف يادش نيايد مگر پس از اينكه مثلا به وطنش برگردد

در صورت امكان واجب است براى از نو بجا آوردن طواف، به مكه برگردد، و در صورتى كه ممكن نيست يا موجب حرج بر او است واجب است كسى را نايب بگيرد و احتياط تمام كردن آن سپس اعاده آن است.

(٧)

مسأله ١٨- اگر سهوا بر هفت دور بيفزايد

پس اگر زيادى كمتر از يك شوط است بايد قطع كند و طوافش صحيح است، و اگر زيادى يك شوط يا بيشتر باشد احتياط آن است كه آن را با قصد قربت بدون تعيين وجوب يا استحباب به هفت شوط برساند، و قبل از سعى دو ركعت نماز بخواند و آنها را براى طواف فريضه قرار دهد بدون آنكه طواف اول يا دوم را معين كند و بعد از سعى دو ركعت نماز براى غير فريضه بخواند.

(٨)

مسأله ١٩- قطع طواف مستحبى بدون عذر جايز است‌

و همچنين است طواف واجب بنابر اقوى، ولى احتياط آن است كه آن را قطع ننمايد، به اين معنى كه آن را قطع نمايد بدون آنكه برگردد تا وقتى كه موالات عرفى از دست برود.

(٩)

مسأله ٢٠- اگر طوافش را قطع نمايد و منافى- حتى مانند فاصله طولانى- بجا نياورده باشد

آن را تمام مى‌كند و طوافش صحيح است، و اگر منافى بجا آورده باشد پس اگر بعد از دور چهارم‌