و بنابر احتياط شاهد شدن در عقد و اقامه شهادت بر آن اگر چه آن را در وقتى كه محلّ بوده است متحمل شده است (جايز نيست) گرچه جايز بودن آن بعيد نيست، و اگر در حال احرام براى خودش عقد كند، در صورتى كه حكم را مى‌دانسته آن زن دائما بر او حرام مى‌شود، و اگر حكم را نمى‌دانسته عقد باطل است ليكن آن زن دائما بر او حرام نمى‌شود و احتياط آن است كه مخصوصا در صورت نزديكى با او، حرام دائمى (محسوب) شود.

(٣)

مسأله ٦- خواستگارى نمودن در حال احرام جايز است‌

ولى احتياط ترك آن است و رجوع در طلاق رجعى جايز است.

(٤)

مسأله ٧- اگر مرد در حالى كه محل است بر زنى كه محرم است (براى خودش) عقد ببندد

احتياط آن است كه با او نزديكى و مانند آن نكند و با طلاق از او جدا شود و اگر حكم را مى‌دانسته او را طلاق دهد و هرگز با او ازدواج نكند.

(٥)

مسأله ٨- اگر براى شخصى كه محرم است عقد نمايد

، و او با آن زن نزديكى و دخول نمايد، پس اگر آنان (هر سه) حكم را مى‌دانستند بر هر يك از آنها كفاره واجب است و كفاره يك شتر است، و اگر به او دخول نكرده باشد بر هيچ كدام از آنها كفاره نيست، و در اين حكم، بين عقدكننده و زن، محل باشند يا محرم فرقى نيست. و اگر بعضشان حكم را مى‌دانسته و بعضى نمى‌دانسته، شخصى كه مى‌دانسته بايد براى خودش كفاره بدهد نه جاهل.

(٦)

مسأله ٩- در احكامى كه گفته شد، بين عقد دائم و عقد منقطع ظاهرا فرقى نيست.

(٧)

چهارم: به صدد بيرون آوردن منى بر آمدن، با دستش يا غير دست به هر وسيله‌اى باشد

؛ پس اگر منى بيرون آيد يك شتر بر او (واجب) است، و احتياط آن است كه چيزى كه جماع موجب بطلان آن مى‌شد بنابر آنچه كه گذشت (بواسطه استمناء هم) باطل شود.

(٨)

پنجم: (استعمال) عطريات با همه اقسامش حتى كافور

، بطور رنگ‌آميزى و ماليدن و بخور دادن، بر بدن باشد يا لباسش، و پوشيدن چيزى كه بوى عطرى دارد جايز نيست، و خوردن چيزى كه داراى عطر است مانند زعفران جايز نيست، و اقوى آنست كه زنجبيل و دارچين حرام نيست و احتياط اجتناب است.

(٩)

مسأله ١٠- واجب است كه از رياحين يعنى هر روئيده‌اى كه داراى بوى خوش و عطرى است كناره‌گيرى شود

، مگر بعضى از انواع آنها كه صحرايى است مانند «خزامى»- كه بنابر آنچه‌