اعتنا نمى‌كند و بنابر صحت مى‌گذارد، و اگر در كم شدن شوطها شك نمايد همچنين است (كه به شكش اعتنا نمى‌كند) ولى داراى اشكال است پس احتياط ترك نشود. و اگر بعد از طواف در صحت طواف شك كند از جهت اينكه شك دارد كه با نبود شرط يا وجود مانع طواف نموده است (يا نه؟) بنا را بر صحت مى‌گذارد حتى در صورتى هم كه قبل از انصراف پيدا كردن برايش شك حادث شود بعد از آنكه هفت شوط را بدون كم و زياد محافظت نموده باشد.

(٣)

مسأله ٢٣- هرگاه بعد از رسيدن به حجر الأسود در اينكه بر طوافش اضافه نموده است (يا نه؟) شك نمايد

بنا را بر صحت مى‌گذارد، و اگر قبل از رسيدن (به حجر الأسود) در آن دورى كه در دست دارد شك نمايد كه آيا مثلا اين دور هفتم است يا هشتم طوافش باطل است، و اگر در آخر يا وسط دور شك كند كه آيا اين دور هفتم است يا ششم يا غير آن از صورتهاى كمبود، طوافش باطل است.

(٤)

مسأله ٢٤- كسى كه در عدد دورها زياد شك مى‌كند

، نبايد به شكّش اعتناء كند و احتياط آن است كه شخص مورد اطمينانى را براى حفظ نمودن دورها، نائب بگيرد؛ و گمان در عدد دورها در حكم شك است.

(٥)

مسأله ٢٥- اگر در حال سعى بداند كه طواف را انجام نداده بايد سعى را قطع كند

و طواف را بجا آورد. سپس سعى را اعاده نمايد؛ و اگر بداند كه طوافش ناقص است بايد سعى را قطع كند و كمبود طوافش را تكميل كند و برگردد مابقى سعى را بجا آورد و صحيح است. ليكن احتياط در اين صورت آن است در صورتى كه كمتر از چهار دور طواف نموده است، آن را تمام كند و اعاده نمايد. و همچنين است اگر كمتر از چهار دور سعى نموده باشد سپس يادش بيايد (كه بقيه سعى را تمام و بعد اعاده نمايد).

(٦)

مسأله ٢٦- سخن گفتن و خنديدن و سرودن شعر ضررى به طوافش نمى‌رساند

ليكن اينها مكروه مى‌باشند و در طواف، قرائت قرآن و دعا و ذكر خداى متعال مستحب است.

(٧)

مسأله ٢٧- در حال طواف واجب نيست كه صفحه صورت به جلو باشد

بلكه جايز است كه با صفحه صورت به طرف راست و چپ و عقب تمايل پيدا كند، و جايز است كه طواف را قطع نمايد (دست از آن بردارد) و بيت را ببوسد و براى اتمام طواف برگردد، كما اينكه نشستن و دراز