باقى مانده بايد روزه را در آن ماه در جاى خودش بگيرد؛ ليكن بين آن سه روز و هفت روز، فاصله بيندازد، و اگر ماه گذشته باشد قربانى واجب است، كه آن را در منى ذبح كند و لو به اينكه نايب بگيرد.

(١)

مسأله ٢٦- اگر بتواند روزه بگيرد و نگيرد تا فوت نمايد

، بايد ولىّ او سه روز را از او قضا نمايد، و احتياط آن است كه هفت روز را هم قضا نمايد.

(٢)

سوّم: از واجبات منى تقصير است.

(٣)

مسأله ٢٧- بعد از ذبح واجب است سر بتراشد يا تقصير نمايد

و بين آن دو مخير است، مگر چند دسته:

اوّل: زنان كه بر آنها تقصير (واجب) است نه حلق؛ پس اگر سر را بتراشند كفايتشان نمى‌كند.

دوّم: صروره يعنى كسى كه اوّلين حج او است؛ كه احتياطا بر او حلق (واجب) است.

سوّم: ملبّد و او كسى است كه موى سرش را- با چيز چسبنده‌اى مانند عسل يا صمغ به منظور جلوگيرى از شپش و مانند آن چسبانده است كه بنابر احتياط بر اين شخص سر تراشيدن (واجب) است. چهارم: كسى كه موى خود را جمع نموده و پيچانده و گره زده است كه بنابر احتياط بر اين شخص سر تراشيدن (واجب) است. پنجم: خنثاى مشكل كه اگر از اين سه دسته اخير نباشد بر او تقصير واجب است وگرنه بنابر احتياط بايد بين تقصير و حلق جمع نمايد.

(٤)

مسأله ٢٨- در تقصير، چيدن مقدارى از مو يا ناخن به هر وسيله‌اى كه بخواهد كفايت مى‌كند

، ولى بهتر آن است كه مقدارى هم از مو و (هم از) ناخن را بگيرد. و براى كسى كه بايد حلق نمايد احتياط آن است كه همه سرش را بتراشد، و در تقصير و حلق جايز است كه خودش انجام دهد يا به ديگرى واگذار نمايد، و در هر دو نيّت با شرايطش واجب است، و بايد خودش نيّت كند و بهتر آن است كه وقتى به ديگرى موكول نموده او هم نيّت كند.

(٥)

مسأله ٢٩- اگر سر تراشيدن بر او تعيّن پيدا كرده و بر سرش موئى نباشد

، تيغ كشيدن بر سرش كافى است و كفايت از تراشيدن مى‌كند، و اگر كسى كه مو ندارد بين تقصير و حلق مخير باشد بر او متعين است كه تقصير نمايد. و اگر موئى حتى در ابرو نداشته باشد، و ناخنى (هم) نباشد، براى او كشيدن تيغ بر سرش كفايت مى‌كند.

(٦)

مسأله ٣٠- اكتفاء به كوتاه كردن موى عانه (زير ناف) يا زير بغل اشكال دارد

، و تراشيدن ريش نه از تقصير كفايت مى‌كند و نه از حلق.

(٧)

مسأله ٣١- احتياط آن است كه حلق و تقصير در روز عيد باشد

اگر چه بعيد نيست كه تأخير