اگر نمى‌تواند همان تفصيلى كه در فراموش كردن احرام گذشت بنابر احتياط بر او جارى است اگر اقوى نباشد. و اگر قبل از لبيك گفتن چيزى را انجام دهد كه براى شخص محرم موجب كفّاره مى‌باشد بر او كفّاره واجب نيست زيرا احرام جز با لبيك گفتن منعقد نمى‌شود.

(١)

مسأله ١١- تلبيه واجب يك مرتبه است‌

البته زياد گفتن و تكرار آن هر چه بتواند، مستحب است- مخصوصا بعد از هر نماز واجب و مستحبى- و هنگام بالا رفتن به قسمتهاى بلند و پائين رفتن به درّه‌ها و زمينهاى گود و در آخر شب، و در وقت بيدار شدن، و هنگام سوار و وقت ظهر و وقتى كه سواره را ملاقات مى‌كند و در سحرها.

(٢)

مسأله ١٢- كسى كه عمره تمتع بجا مى‌آورد، در وقت مشاهده خانه‌هاى مكه، بايد لبيك گفتن را قطع كند

(و ديگر نگويد) و اگر شهر مكه وسعت يافته باشد احتياط آن است كه در زمانى كه عمره بجا مى‌آورد، وقتى خانه‌ها را مشاهده كرد، تلبيه را قطع نمايد، و كسى كه عمره مفرده بجا مى‌آورد، در صورتى كه از خارج مكه مى‌آيد، تلبيه را در وقت وارد شدن به حرم قطع مى‌نمايد.

او كسى كه از مكه براى احرام عمره مفرده خارج شده است وقت مشاهده كعبه، آن را قطع نمايد.

و كسى كه حج بجا مى‌آورد هر قسم حجى باشد وقت ظهر روز عرفه، تلبيه را قطع مى‌كند و احتياط آن است كه قطع تلبيه به نحو وجوب است.

(٣)

مسأله ١٣- ظاهر اين است كه در تكرار تلبيه، لازم نيست كه به همان صورتى كه در بستن احرام معتبر است باشد

بلكه همين كه بگويد: «لبيك اللهم لبيك» كفايت مى‌كند بلكه بعيد نيست كه لفظ «لبيك» كفايت كند.

(٤)

مسأله ١٤- اگر بعد از گفتن تلبيه شك كند كه آيا صحيح انجام داده است يا نه؟

بنا را بر صحت آن بگذارد، و اگر نيت نمايد و دو جامه را بپوشد و در اداى تلبيه شك نمايد، مادامى‌كه در ميقات است بنا را بر اين بگذارد كه تلبيه نگفته است، و امّا بعد از خروج از ميقات ظاهر اين است كه بايد بنا را بر گفتن آن بگذارد مخصوصا اگر اين شك وقتى كه مشغول آوردن بعضى از اعمال متأخر از آن شده است باشد.

(٥)

مسأله ١٥- اگر چيزى را كه موجب كفاره است انجام دهد

و شك كند كه آيا بعد از تلبيه بوده است كه كفاره بر او واجب باشد؟ يا قبل از تلبيه بوده است كفاره بر او واجب نيست و بين اينكه تاريخ هر دو يا يكى از آنها مجهول باشد، فرقى نيست.

(٦)

سوم: از واجبات، پوشيدن دو جامه است‌

بعد از آنكه از آنچه كه پوشيدنش بر محرم حرام‌