؛ پس سعى با حالت به پشت راه رفتن يا به يكى از دو طرف رفتن جايز نيست ليكن جايز است صفحه صورت را به يكى از دو طرف يا به پشت متمايل گرداند، كما اينكه نشستن و خوابيدن روى صفا يا مروه يا بين آنها، پيش از تمام شدن سعى و بدون عذر جايز است.

(٢)

مسأله ٧- تأخير انداختن سعى از طواف و نماز آن، به منظور استراحت و تخفيف گرمى هوا و بدون عذر حتى تا شب جايز است‌

، و احتياط آن است كه تا شب تأخير نيندازد، و تأخير انداختن آن به فردا بدون عذر جايز نيست.

(٣)

مسأله ٨- سعى عبادت است و آنچه در عبادت از قصد قربت و خالص بودن نيّت معتبر است در سعى واجب است‌

، و سعى ركن است و حكم ترك آن عمدا يا سهوا حكم ترك طواف است، كما اينكه گذشت.

(٤)

مسأله ٩- اگر سهوا يك شوط يا بيشتر بر سعى بيفزايد سعيش صحيح است‌

، و بهتر آن است كه از هر جا متوجه شد آن را قطع نمايد اگر چه بعيد نيست كه به هفت شوط رساندن آن جايز باشد، و اگر سعى را ناقص (و كمتر از هفت شوط) انجام داده باشد هر جا متوجه شد واجب است آن را كامل كند؛ و اگر به شهر خودش برگشته و بتواند كه بدون مشقّت (به مكه) برگردد واجب است و اگر نتواند يا سخت باشد بايد نايب بگيرد. و اگر قسمتى از شوط اوّل را بجا آورد و سهو نمايد و سعى بجا نياورد احتياط آن است كه از سر بگيرد.

(٥)

مسأله ١٠- اگر در عمره تمتع سهوا قبل از تمام كردن سعى به خيال اينكه تمام كرده، از احرام بيرون آيد

و با زوجه‌اش نزديكى كند بر او واجب است سعى را تمام كند، و بنابر احتياط با ذبح يك گاو كفاره بدهد، بلكه اگر قبل از تمام كردن سعى، سهوا تقصير نمايد و آن كار (نزديكى با همسر) را انجام دهد احتياط آن است كه آن را تمام كند و كفاره بدهد؛ و احتياط آن است كه سعى در غير عمره تمتع به سعى در آن در هر دو صورت ملحق شود.

(٦)

مسأله ١١- اگر بعد از تقصير در عدد شوطهاى سعى شك نمايد

بگذرد (و اهميّت ندهد) و بنا را بر صحت بگذارد. و همچنين است اگر بعد از فارغ شدن از عمل در زيادى سعى شك نمايد.

و اگر بعد از فراغ از عمل و انصراف از آن در كمبود (داشتن سعى) شك نمايد بنابر صحت گذاشتن اشكال دارد، و احتياط آن است كه هر چه كه احتمال كمى آن را مى‌دهد تكميل نمايد.

و اگر بعد از فارغ شدن يا بعد از هر شوطى، در صحت آنچه كه انجام داده شك كند، بنا را بر صحت مى‌گذارد؛ و همچنين است اگر بعد از انجام قسمتى از دور، در صحت آن قسمت شك نمايد.