دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٧ - ١/ ٤ انگيزههاى امام براى پذيرش حكومتبيعت نور

و اجرا كردن شريعت، نهادن امور بر جاى خود، رساندن حقوق صاحبان حق، حركت بر روش پيامبرت و هدايت گم‌راهان به نور هدايت بودم.

١٢٩٠. امام على ٧: بيعت شما با من، ناگهانى و بى‌انديشه نبود و انگيزه من و شما هم يكى نيست. به درستى كه من شما را براى خدا مى‌خواهم و شما مرا براى خودْ مى‌خواهيد. اى مردم! مرا در امور خود يارى رسانيد. سوگند به خداوند كه حقّ ستمديده را از ستمگر خواهم ستاند و لگام ستمگر را گرفته، او را بر آبشخور حقيقتْ وارد خواهم كرد، گرچه از آن كراهت داشته باشد.

١٢٩١. امام على ٧: مردم بر عثمان شوريدند و در حالى‌كه من كناره‌گير بودم او را به قتل رساندند. سپس با [وجود] كراهت من، مرا به حكومت رساندند. اگر ترسِ بر دين نبود، آنان را اجابت نمى‌كردم.

١٢٩٢. امام على ٧‌ در نامه ايشان به كوفيان: خداوند آگاه است كه چاره‌اى جز پذيرش حكومت نداشتم و اگر شايسته‌تر از خود را مى‌يافتم، در اين امر، پيش‌قدم نمى‌شدم.

١٢٩٣. امام على ٧: سوگند به خداوند كه بر خلافتْ اقدام نكردم، مگر از ترس آن كه بُزى نَر[١] از بنى‌اميّه بر آن چنگ اندازد و كتاب خداوند را بازيچه سازد.

ر. ك: ج ٤ ص ١٨٣ (به پا داشتن عدالت).

[١]. اين تعبير، تمثيل است، زيرا بز، گلّه را اين طرف و آن طرف مى‌كشاند.