دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٣ - ٤ مردمدارى

چنين كسى شايستگى آزادى را دارد. به گفته امام على ٧:

مَن قامَ بِشَرائِطِ العُبودِيَّةِ أهلٌ لِلعِتقِ.[١]

آن‌كه به شرايط بندگى [خدا] قيام كند، شايسته آزادى است.

شرايط عبوديت، گردن نهادن به بندگى خداوند و پذيرفتن قوانين الهى است كه هيچ فرايندى جز استقلال، آزادى و حريّت واقعى نخواهد داشت و سر باز زدن از آن، بازگشت به «رقّيت» و «بردگى» است، گرچه با ظاهرى آزادى‌نما.

٤. مردمدارى‌

مردمدارى، ارج نهادن به مردم، و توجّه به عموم آنان، از جلوه‌هاى والاى سياست‌هاى اجتماعى حكومت علوى است. در نگاه على ٧، تعامل مردم، بايد از سرِ مهر و شفقت باشد و حاكمان، بايد به مردم، ديدگاه‌هاى آنها و آرمان‌هايشان ارج بگزارند. سياست‌مداران، در حكومت‌ها غالباً مى‌كوشند تا «ملأ» و قدرت‌مآب‌ها و به ديگر سخن، خواصّ عرصه سياست را راضى نگه دارند، گرچه به بهاى نارضايتى مردم.

امام على ٧، در جهت عكس اين سياست فرموده است:

فَإِنَّ سُخطَ العامَّةِ يُجحِفُ بِرِضَى الخاصَّةِ وإنّ سُخطَ الخاصَّةِ، يُغتَفَرُ مَعَ رِضَى العامَّةِ.[٢]

به درستى كه خشم عمومى، به خشنودى خواص، زيان رساند، و خشم خواص، با رضايت عمومى قابل گذشت است.

امام على ٧، به كارگزاران سفارش مى‌كرد كه با مردم، مهربان باشند و با آنها

[١]. ر. ك: ج ٤ ص ١٩٤ ح ١٥٨٥.

[٢]. ر. ك: ج ٤ ص ١٩٦ ح ١٥٩٢.