فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٥٣ - ٣ ـ ازدواج با زن كافر غير مشرك     

وَ لَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الإِيمَانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوح مِنْهُ ).[١]

بررسى:

آيه درباره مسلمانان ضعيف النفس وارد شده است و ربطى به كافران ندارد. آنها كسانى بودند كه با يهوديان دوستى مى كردند و اسرار مؤمنان را نزد آنان فاش مى ساختند و با آنها در آزار و اذيت پيامبر و يارانش شركت مى جستند. در چنين وضعى اين آيه نازل شد: (لاَ تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللهَ وَ رَسُولَهُ)يعنى دوستىِ با كفار، با ايمان سازگارى ندارد يعنى دوستى با آنها از آن جهت كه كافرند، با ايمان سازگار نيست اما دوستى با آنها براى امور ديگر به آيه مربوط نمى شود. مسلمان از روى دوستى با زن كافر ازدواج نمى كند بلكه براى رفع شهوت يا فراهم نمودن وسايل زندگى با او ازدواج مى كند.

ضعيفتر از استدلال قبل، استدلال به اين كلام خداوند سبحان است:

٤ ـ (لاَ يَسْتَوِي أَصْحَابُ النَّارِ وَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُونَ)[٢] زيرا هيچ ربطى بين آيه و موضوع مورد بحث وجود ندارد. آيه يكسان بودن مؤمن و كافر را در نزد خداوند، نفى مى كند اما درباره منع معامله و