فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٤ - گردهمايى مهاجرين و انصار براى بيعت با على     

مى خواندند: (إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاَف أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْىٌ فِي الدُّنْيَا وَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ)[١] عملى شد.

گردهمايى مهاجرين و انصار براى بيعت با على (عليه السلام) :

خليفه در برابر چشمان صحابه به قتل رسيد و جنازه اش در خانه رها شد. مهاجرين و انصار در خانه على(عليه السلام)اجتماع كردند و با اصرار از او خواستند كه امر خلافت را عهده دار شود زيرا در آن روز كسى نبود كه در پيشى گرفتن به اسلام و بى رغبتى به دنيا و نزديكى و خويشاوندى با رسول الله(صلى الله عليه وآله وسلم)و آشنايى با قرآن و سنت به پاى او برسد. امام ازدحام آنها را در خانه خود چنين توصيف مى كند: «چنان بر من هجوم آوردند كه شتران تشنه به آبشخور رو آورند و چراننده پابند از پاى آنها بر داشته باشد و چندان يكديگر را بفشاردند كه پنداشتم خيال كشتن مرا دارند يا خيال كشتن يكديگر را.»[٢]

در جاى ديگر شدت ازدحام مهاجرين و انصار را اين گونه توصيف مى كند: «دستم را گشوديد بازش داشتم و آن را كشيديد نگهش داشتم. آنگاه بر من هجوم آورديد مانند شتران تشنه كه روز آب خوردن به آبگيرهاى خود درآيند چندانكه نعل ها شكست و رداها افتاد و ضعيفان پايمال شدند و شادى