فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٢ - ٣ ـ قرآن حادث است و قديم نيست     

هجرى ـ دهم ميلادى ـ زندگى مى كرده است، بيش از بيست صفحه از كتابش را درباره نقد نظريه مخلوقيت قرآن و رد قائلين به اين نظريه نوشته است. همينطور احمد بن نظر عمانى كه در قرن پنجم هجرى ـ يازدهم ميلادى ـ زندگى مى كرده است، در كتاب دعائم الاسلام هفتاد بيت شعر را آورده و اعتقاد به اين مسأله را نكوهش كرده و به شدت به انكار آن پرداخته است و در زمان حاضر، شيخ نور الدين از اين مسأله اين گونه ياد مى كند:

«بزرگان، همواره از سخن گفتن پيرامون مخلوقيت قرآن خوددارى مىورزيدند و با صاحبان اين نظريه به شدت برخورد مى كردند تا مردم در دينشان دچار فتنه نگردند».[١]

در اين كلام تناقض آشكار ديده مى شود چون از طرفى سخن كسى را نقل مى كند كه عقيده مخلوقيت قرآن را نفى مى كند و از طرفى از بزرگان نقل مى كند كه آنان از سخن گفتن درباره مخلوقيت قرآن خوددارى مىورزيدند و با كسانى كه در اين باره عقيده شان را ابراز مى كردند، به شدت برخورد مى كردند.

شكى نيست كه قرآن مخلوق نيست; يعنى مخلوق بشر نيست چنانكه خداوند سبحان از بعضى از مشركين نقل مى كند كه آنها مى گفتند: (إِنْ هَذَا إِلاَّ قَوْلُ الْبَشَرِ )[٢] اما مخلوق خداوند است زيرا قرآن جز فعل خداوند چيزى نيست و فعل او هم همگى، حادث است و قديم نيست و گرنه تعدد قديم لازم مى آيد اما علم خداوند كه به صورت مضامين و معارف و حوادث در قرآن متبلور شده است، شكى نيست كه اين علم، قديم است و اين غير از كلام خداوند است.