فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٩٠ -       نظر ما در موضوع     

اين پنج تن پاك نازل شده است.[١] هر كسى خواهان باشد مى تواند به آنجا رجوع كند. نظير اين آيه آيات ديگرى هم هستند كه در حق اهل بيت نازل شده اند.

بنابراين آيا مى توانيم كسانى را مسلمان بدانيم كه آنها شخصى را تكفير كرده و با او دشمنى ورزيده و جنگيده اند كه خداوند در صريح كتاب و ذكر محكمش او را از هر آلودگى پاكيزه خوانده است؟

به همين دليل محكّمه اولى محكوم به كفر و نفاقند هر چند فرض كنيم كه آنها تنها به انكار حكميت بسنده كرده و شمشير به روى مسلمانان نكشيده و زنان و كودكان را نكشته اند و مسلمانان را تكفير نكرده اند.

در سخنان ائمه اهل بيت به اين موضوع اشاره شده است.

عبدالله بن نافع بن ازرق مى گفت: اگر بدانم در گوشه اى از زمين كسى هست كه شترى بتواند مرا نزد او برساند و او با من در اين مورد كه على نهروانيان را ظالمانه نكشته است، نزاع داشته باشد، نزدش خواهم رفت. به او گفتند: نزد فرزندش محمد باقر(عليه السلام)برو. او هم نزد امام آمد و از او سؤال كرد. امام پس از سخنانى فرمود: ستايش از آنِ خدايى است كه ما را به نبوتش كرامت بخشيد و به ولايتش اختصاص داد. اى گروه فرزندان مهاجرين و انصار! اگر كسى از شما فضيلتى از امير المؤمنين مى داند بلند شود و بيان كند. آنان بلند شدند و شروع كردند از فضايل او گفتن و وقتى به اين سخن پيامبر كه «فردا پرچم را به دست كسى مى دهم كه خدا و رسولش او را دوست دارند و او هم خدا و رسولش را