فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٦٧ - ٦ ـ قيام ابومريم تميمى     

٦ ـ قيام ابومريم تميمى:

پس از او ابو مريم تميمى قيام كرد و در «شهرزور» مستقر شد. بيشتر نفرات او بردگان بودند و گفته شده شش نفر عرب بيشتر همراه او نبود كه يكى از آنها خودش بوده است. او را دويست نفر و به قولى چهار صد نفر همراهى مى كرد. به طرف كوفه آمد و در پنج فرسخى آن مستقر شد. على(عليه السلام)او را به بيعت و ورود به كوفه دعوت نمود اما او قبول نكرد و گفت: جز جنگ چيزى بين ما نيست. على (عليه السلام)شريح بن هانى را با هفتصد نفر به جنگ او فرستاد. خوارج بر شريح و يارانش حمله كردند. آنان فرار كردند و تنها شريح با دويست نفر باقى ماندند و در قريه اى پناه گرفتند. در آنجا بعضى از افرادش بازگشتند و بقيه وارد كوفه شدند. آنگاه على خودش اقدام كرد و جارية بن قدامه سعدى را پيشاپيش فرستاد. جاريه آنان را به اطاعت از على دعوت نمود و از جنگ بر حذرشان داشت اما آنان قبول نكردند. على به آنان پيوست و خوارج را به صلح دعوت كرد اما آنان از دعوت على و يارانش سرباز زدند. سربازان على آنان را از پا درآوردند و جز پنجاه نفر كسى از آنان باقى نماند كه آنها هم أمان خواستند و امام هم أمانشان داد. چهل نفر از خوارج كه مجروح بودند، على دستور داد آنها را به كوفه بياورند و مداوا نمايند تا خوب شوند. اين جنگ در ماه رمضان سال سى و هشت رخ داد. اينان از شجاعترين و با جرئت ترين خوارج بودند و به خاطر همين جرئت شان بود كه به كوفه نزديك شده بودند.[١]