دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٧٤
حبّ ايشان دليل صدق و
وفاق ***** بغض ايشان نشان كفر و نفاق
قربشان پايهى علوّ و جلال ***** بعدشان مايهى عتوّ و ضلال
گر شمارند اهل تقوى را ***** طالبان رضاى مولا را
اندر آن قوم مقتدا باشند ***** و اندر آن خيل پيشوا باشند
گر بپرسد ز آسمان بالفرض ***** سائلى من خيار اهل الارض
بر زبان كواكب و انجم ***** هيچ لفظى نيايد الاهم
هم غيوث الندى اذا و هبوا ***** هم ليوث الثرى اذ انهبوا
ذكرشان سابق است در افواه ***** بر همه خلق بعد ذكر اللّه
سر هر نامه را رواج فزاى ***** نام ايشان است بعد نام خداى
ختم هر نظم و نثر را الحق ***** باشد از يمن نامشان رونق
چون هشام آن قصيدهى غرّا ***** كه فرزدق همى نمود انشا
كرد از آغاز تا به آخر گوش ***** خونش اندر رگ از غضب زد جوش
بر فرزدق گرفت حالى دق ***** همچو بر مرغ خوشنوا عقعق
ساخت در چشم خوارش ***** حبس بنمود بهر آن كارش
اگرش چشم راست بين بودى ***** راست كردار و راست دين بودى
دست بيداد و ظلم نگشادى ***** جاى آن حبس خلعتش دادى
قصّهى مدح بو فراس رشيد ***** چون بدان شاه حقشناس رسيد
از درم بهر آن نكو گفتار ***** كرد حالى روان ده و دو هزار
بو فراس آن درم نكرد قبول ***** گفت مقصود من خدا و رسول
بود از آن مدح نى نوال و عطا ***** زانكه عمر شريف را ز خطا
قلته خالصا لوجه اللّهل ***** ا لان استفيض ما اعطاه
قال زين العباد و العباد ***** ما نوديه عوض لا يرداد
زانكه ما اهل بيت احسانيم ***** هرچه داديم باز نستانيم
ابر جوديم بر نشيب و فراز ***** قطره از ما به ما نگردد باز
آفتابيم بر سپهر علا ***** نفتد عكس ما دگر سوى ما
چون فرزدق به آن وفا و كرم ***** گشت بينا قبول كرد درم
از براى خدا بود و رسول ***** هرچه آمد ازو، چه رد، چه قبول