٧٦ - يشفيك إذ منه يسقيك بوابل ***** عذب له أرج يحاكي المندلا١
٧١ - تا آنگاه كه براى راه بردن شتران نى مى‌نوازند و سوارگان بر چارپايان مى‌نشينند، فرزندان اميه را نفرين خواهم كرد.

٧٢ - زياد٢ و يزيدشان را نفرين مى‌سرايم و پروردگارم نيز كيفرهاى زيادترى بر آنان فروخواهد فرستاد.

٧٣ - رويشان سياه باد! با خاندان محمّد (ص) چنان رفتارى نمودند كه گردنكشان پيشين نيز روا نداشته بودند.

٧٤ - با اشكهاى خونينى بر حسين (ع) خواهم گريست كه خاكهاى خشك را تر سازد.

٧٥ - اى كرانه‌ى فرات! بارانى از سرشك‌ها در پيرامون خاك تو متراكم مى‌گردد كه به يارى آن ابرها به گردش در مى‌آيد.

٧٦ - ابرهايى دارد نزديك به زمين، سوار بر هم، به هم پيوسته با آذرخش‌هايى بلند كه اشكى پياپى را روان مى‌گرداند.

٧٧ - آن‌گاه كه تو را با رگبار گواراى خود - كه از خوشبويى به مشك مى‌ماند - سيراب مى‌سازد، دردهايت را درمان خواهد كرد.