دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٦٠٦
١ - و صاهلا أقبل يعدو
للخيم ***** فاقبلت زينب يتلوها الحرم
٢ - من خلفها الأطفال و الأرامل ***** تندب بالويل له الثّواكل
٣ - تندب: وا محمّداه وا على ***** وا جعفرا، وا حمزتا، وا مولى١
١ - اسب بىسوار حسين (ع) را كه به سوى خيمهها رهسپار مىشود زينب
به استقبال اسب مىآيد و اهل حرم را مىخواند.
٢ - و از پشت سر او ندبه و فريادزنان و كودكان و نداى استغاثه كه از هرسو به پاست
٣ - بلند مىشوند و به عزادارى مىپردازند (عظمت و عمق فاجعه را مىرساند) صداى ندبه بلند است و فرياد وا محمدا!
وا عليا! وا جعفرا، وا حمزتا وا مولا!
*** نصيراوى اشعار حماسى خود را با اين ابيات به پايان مىبرد:٢
يا ربّ فارحمنا بحقّ
أحمد ***** و حيدر و فاطم و السّيّد
و بالحسين صاحب المصاب ***** و من هم عدل الى الكتاب
و اله الاخيار من أهل العبا ***** الطّيّبين الطّاهرين النّجبا
خداوندا به حق احمد «ص» و حيدر و فاطمه (س) و فرزندانش و به حق
حسين (ع) صاحب مصيبت و هريك از امامان ما كه خود يك حقيقت قرآنند و خاندان برگزيدهاش
از اهل كساء خاندان طيّب و طاهر و پاك و نجيب، ما را مورد رحمت قرار بده!
***
يعشق الموت و هو حرّ
أبىّ ***** يبغض العيش حين يرغم أنف٣
انتخاب مرگ مقتدرانه بر زندگى ذليلانه، يگانه روزنى است كه از دل
بنبست، در پيروزى را بر آزادگان ظلمستيز مىگشايد. و حسين (ع) عاشق مرگ باشرافت
است و از زندگى ذليلانه و زير بار ظلم نفرت دارد.