قصيده ديگرى نيز در سوگ سيد الشهداء (ع) دارد و از حديث غدير هم ياد مى‌كند:
١ - حىّ قبرا بكربلا مستنيرا ***** ضمّ كنز التّقى و علما خطيرا
٢ - و أقم مأتم الشهيد و أذرف ***** منك دمعا في الوجنتين غزيرا
٣ - و التثم تربة الحسين بشجو ***** و أطل بعد لثمك التعفيرا
٤ - ثمّ قل: يا ضريح مولاى سقّي‌ ***** ت من الغيث هاميا جمهريرا
٥ - ته على ساير القبور فقد أص ***** ‌بحت بالتّيه و الفخار جديرا
١ - سلام بر آن بارگاهى كه در كربلا مى‌درخشد، و گنج پارسايى و جهان دانش در خود نهفته دارد.

٢ - محفل ماتم بپا كن و سيلاب اشك فرو ريز!

٣ - تربت پاكش با سوز دل ببوس و گونه‌ها بر خاك درش نه.

٤ - بگو! اى آرامگاه قدس كه پيكر سرورم در بر تو است، سيراب باشى سيراب.

٥ - بناز بر تربت دگران كه سزاوار هرگونه افتخار و نازى.
٦ - فيك ريحانة النبىّ و من حلّ ***** من المصطفى محلاّ أثيرا
٧ - فيك يا قبر كلّ حلم و علم ***** و حقيق بأن تكون فخورا
٨ - فيك من هدّقتله عمد الدين ***** و قد كان بالهدى معمورا
٩ - فيك من كان جبرئيل يناغيه ***** و ميكال بالحباء صغيرا
١٠ - فيك من لاذ فطرس فترقّى ***** بجناحى رضى و كان حسيرا
٦ - گل بوستان پيامبر در تو آرام گرفته: آن‌كه در قلب و ديده مصطفى جاى داشت.

٧ - كوه وقار و درياى دانش در تو جا ساخته، آرى سرفرازى و باليدن سزاوار توست.

٨ - پيكرى در تو نهان است كه با فروافتادنش اركان دين فرو ريخت، با آنكه استوار بود.

٩ - آن‌كه جبرئيلش با سرود شادى گهواره جنبان بود، و ميكال با تحفه و ارمغان به درگاه.

١٠ - آن‌كه فطرس ملك به آستان همايون پناه جست و به آسمان نيلگون پر كشيد.
١١ - يوم سارت إليه جيش ابن هند ***** لذحول أمست تحلّ الصدورا
١٢ - آه وا حسرتي له و هو بالسيف ***** نحير أفديت ذاك النّحيرا
١٣ - آه إذ ظلّ طرفه يرمق الفسطاط ***** خوفا على النساء غيورا
١٤ - آه إذ أقبل الجواد على النسوان ***** ينعاه بالصهيل عفيرا
١٥ - فتبادرن بالعويل و هتكن ***** الأقراط بارزات الشعورا
١١ - آن روز كه سپاه «پسر هند» به سويش شتافت تا كينه دل باز جويد.

١٢ - آه، خداوندا! با شمشير گلويش شكافتند، جانم فدايش باد.

١٣ - با اندوهى جانكاه به خيمه‌ى زنان چشم دوخته از غيرت دل خون مى‌خورد.

١٤ - آن هنگام كه سمندش با زين باژگون و غرقه در خون شيهه‌كشان جانب خيمه‌ها گرفت.

١٥ - پردگيان مو پريشان و مويه‌كنان فرياد نوحه و زارى سر كردند.