دانشنامه‌ شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٥٩٠

احمد الهندى

سيّد احمد بن سيّد رضا مشهور به «الهندى» به سال ١٣٢٠ ه‌. ق. در نجف به دنيا آمد و در حوزه علميه ادامه تحصيل داد.

داراى ذوق شعرى سرشار و بديهه‌گوئى فوق‌العاده بود، به‌گونه‌اى‌كه خود مى‌گفت: نظم يك قصيده براى من بسيار آسانتر از اصلاح يك قصيده است.

اشعار او در بسيارى از نشريات عراق از جمله: «مجلة الغرى»، «الاعتدال»، «الحضارة» و «المصباح» به چاپ مى‌رسيد. او در سال ١٣٩٢ وفات يافت.١

-*-
فيا حربا جنتها كفّ حرب ***** فسرّ بها و أحزنت الرّسولا
و آكلة الكبود تميس بشرا ***** و هذى تسهر اللّيل الطّويلا٢
اى حرب كه گناه تو مانند جنگ احد است كه قلب رسول خدا را محزون ساخت و در آن جنگ هند جگرخوار چنان رفتار زشتى را از خود نشان داد و سپس با غرور راه رفت و اين مصيبت مانند شب طولانى است كه صبح نمى‌شود.

***
لو أستسقى السّما جادته صوبا ***** و لكن راح يستسقي النصولا٣
حتى اگر آسمان باران تير بر آنان فرو ريزد آنان از آماج تيرها براى درآغوش كشيدن مرگ با عزّت استقبال مى‌كنند.