ملاّ كاظم شاعرى بزرگوار بود كه علماى شيعه عراق از جمله مرحوم سيّد بحر العلوم به او و اشعارش ارج مى‌نهادند و مردم نيز از اشعارش استقبال فراوان نمودند. از جمله اشعار او قصيده‌ى هائيه‌ى معروفى است كه در مدح و منقبت ائمه اطهار (ع) سروده است. اين قصيده بيش از هزار بيت بوده كه مقدارى از آن از ميان رفته و اكنون كمتر از ششصد بيت آن در دست است.

او به سال ١٢١١ هجرى وفات يافت و در كاظمين به خاك سپرده شد.١

***

رثاى حسين (ع):
١ - للّه صخرة وادي الطف ما صدعت ***** إلا جواهر كانت حيلة الزمن
٢ - من مبلغ سوق ذاك اليوم ان به ***** جواهر القدس قد بيعت بلا ثمن٢
١ - به خدا سوگند، در دل صخره‌ى زمين، طف جواهرى است كه آرايش‌دهنده‌ى روزگاران است.

٢ - در روز عاشورا (در كربلا)، بازارى برپا شد كه در آن گوهرهاى عالم قدس را به رايگان فروختند.

***
قد غير الطعن منهم كلّ جارحة ***** الا المكارم في أمن من الغير٣
نيزه‌ها تمام اندام آنان را پاره‌پاره كردند، اما بزرگوارى و كرامت آنان از هر دگرگونى، در امان بود.

*** در شبى كه ملا كاظم اين بيت را سرود، در همان شب يكى از دوستان او كه ميانه خوبى هم با او نداشت، فاطمه زهرا (س) را در رؤيا ديد كه آن بيت را مى‌خواند، پرسيد اين شعر از كيست. حضرت فرمود: از شيخ كاظم ازرى، از او بگير!