ابو المهدى بن حاج حمزه عربى محتد ملقّب به شيخ صالح كوّاز از قبيله‌ى «خضيرات» است. وى از شعراى قرن دوازدهم هجرى است كه به سال ١٢٣٣ ه‌. ق متولّد شده و در سال ١٢٩٠ ه‌. ق درگذشته و در نجف دفن شده است.

شيخ صالح عالمى بزرگوار و در ادب و نحو كم‌نظير بود. اشعار رثايى او در مجالس عزا خوانده مى‌شود.١

***
كأن جسمك موسى مذ هوي صعقا ***** و أن رأسك روح اللّه مذ رفعا٢
١ - گويى جسد تو مانند موسى بود كه مدهوش افتاد و سر تو در بالاى نيزه گويى عيسى روح اللّه بود.

*** قصيده‌اى در رثاى حسين (ع) كه ابيات آن تلميحى است به داستان انبياء در قرآن:٣
١ - و معشر راودتهم عن نفوسهم ***** بيض الضبا غير بيض الخرد العرب
٢ - فانظر لاجسادهم قد قدّ من قبل ***** اعضاؤها لا إلى القمصان و الأهب
٣ - فقل بهاجر اسماعيل احزنها ***** متى تشط عنه من بحر الظّما تؤب
٤ - و ما حكتها و لا أمّ الكليم أسى ***** غداة في اليم القته من الطلب
٥ - هذي اليها ابنها قد عاد مرتضعا ***** و هذه قد سقي بالبارد العذب
٦ - فايّن هاتان ممّن قد قضى عطشا ***** رضيعها و نأى عنها و لم يؤب
٧ - شاركنها في عموم الجنس و انفردت ***** عنهن فيما يخصّ النوع من نسب
١ - آنان گروهى بودند كه شمشيرها به دنبال جانهاى آنان مى‌دويدند، نه دختران سفيدروى جوان.

٢ - به اجساد آنان نگاه كن، اين اعضاى بدنشان است كه از جلو دريده شده نه پيراهن و لباس آنها (زيرا هرگز پشت به دشمن نكردند).

٣ - هنگامى‌كه هاجر از تشنگى به هر طرف مى‌دويد وجود اسماعيل ناراحتى او را كم مى‌كرد.

٤ - داستان مادر موسى هم خيلى ناراحت‌كننده نيست در آن‌هنگام كه فرزندش را كه فرعون در طلب او بود، به دريا افكند.

٥ - اين يكى، پسرش براى شير خوردن به او برگشت و آن يكى، پسرش را از آب سرد گوارا سيراب كرد.

٦ - اين دو زن كجا و آن‌كه كودك شيرخواره‌اش تشنه‌لب شهيد شد و از او دور شد و ديگر برنگشت كجا؟

٧ - اين زن با آن دو نفر از يك جنسند، ولى از نظر نسب و نوع از آنها جدا و ممتاز است.

***
١ - و لو رآك بأرض الطّف منفردا ***** عيسي لما اختار أن ينجو و يرتفعا