عبد اللّه بن زبير بن اشيم اسدى از خاندان بنى اسد بود كه در كوفه به دنيا آمد.١ وى شاعرى شيعى بود. مرزبانى در «معجم الشعراء» و شيخ سماوى در «ابصار العين» و ابو الفرج اصفهانى در «الاغانى» اشعارى از او ذكر كرده‌اند.

از اشعار به دست آمده مى‌توان پاره‌اى رويدادهاى زمان او و هم‌چنين شخصيت فردى، اجتماعى، سياسى و ادبى وى را روشن ساخت. اشعار او در سه موضوع مدح، رثا و هجو خلاصه مى‌شود.

عبد اللّه مرثيه‌اى در مورد مسلم بن عقيل و هانى بن عروه سروده كه طبرى و ابن طاووس آن را نقل كرده‌اند.٢

عبد اللّه به سال ٧٥ ه‌. ق. در سفر به رى كه به دستور حجّاج بن يوسف ثقفى انجام شد، درگذشت.٣

-*-
١ - اذا كنت لا تدرين ما الموت فانظرى ***** إلى هانى بالسوق و ابن عقيل
٢ - إلى بطل قد هشّم السيف وجهه ***** و آخر يهوى من طمار قتيل
٣ - أصابها أمر الامير فأصبحا ***** أحاديث من يسرى بكل سبيل
٤ - ترى جسدا قد غير الموت لونه ***** و نضح دم قد سال كلّ مسيل
٥ - أيركب اسماء الهماليج آمنا ***** و قد طلبته مذحج بذحول
٦ - تطيف حواليه مراد و كلهم ***** على رقبة من سائل و مسول
٧ - فان انتم لم تثأروا بأخيكم ***** فكونوا بغايا أرضيت بقليل٤
١ - اگر نمى‌دانى مرگ چيست! به جسد هانى و مسلم بن عقيل در ميان بازار كوفه بنگر!

٢ - بدان پهلوانى بنگر كه شمشير چهره‌ى او را خرد كرده است. (هانى) و به دلاورى ديگر كه جنازه‌اش آغشته به خون از بالاى قصر فرو افتاده است. (مسلم)

٣ - دستور حاكم (ابن زياد) آن دو را به اين سرنوشت دچار ساخت كه سرگذشتشان ورد زبان مردم در هر كوى و برزن شده و به صحراها و بيابانها به ارمغان مى‌برند (آنان افسانه‌ى رهگذران شده‌اند).

٤ - پيكر بى‌سرى را خواهى ديد كه مرگ رنگش را دگرگون ساخته است و خونهايى نيز كه چون سيل روان گشته است.

٥ - آيا اسماء پسر خارجه (كه با چند تن ديگر هانى را به دربار ابن زياد بردند) آسوده و آزاد سوار بر اسبها شود با اينكه