***
«يا سيوف خذينى»١
و كانت يداه سواقى قمح،
تنادى الجياع
فاعبرى من دروب الضّياع
يا وجوه الرّماد
و اعبرى يا بقايا الجياد
جسدا... واحة ثرّة الضّوء...
مطمورة بالشّعاع
«يا سيوف خذينى»
الى شرفة من جراح مسوّرة بالعناد!٢

به مشهد حسين كه وارد مى‌شوى نداى او را مى‌شنوى كه «اى شمشيرها مرا دريابيد!» او شمشيرها را به سوى خويش مى‌خواند.

دستهاى او را كه منشاء جود و بركت است پر از فرياد گرسنگى مى‌بينيم همان دستانى كه مانند ساقه‌ى گندم عامل سيرى و عطا به ديگران بوده است، اينك شمشيرها را به سوى جراحت‌هاى در حصار عناد و كينه دعوت مى‌كند.

***
ذاكرة مشدودة... بخيط عنكبوت
و نظرة كالقبر...
فى فراغها ينطفئ الياقوت
و فى شرايينى دم... رماد
ما زلت أنحت المنى...
من خشب التابوت!
و منذ أن قتلته...
غرقت فى بحيرة من دمه المرّ...
فلا أقدر أن أحيا...
و لا أقدر أن أموت!!٣

(شاعر خباثت چندش‌آور «حرملة بن كاهل» قاتل طفل شيرخوار را چنين به تصوير مى‌كشد).

ذهن تار عنكبوتى و چشمان بى‌فروغ قبرگونه‌اش، چشمان مرده‌اى كه نتوانست گوشه‌اى از آن همه احساس عطش و