دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٦٢
فضل بن عبّاس بن عتبه
فضل بن عباس بن عتبة بن ابى لهب بن عبد المطلب، از نوادههاى ابو لهب كه سورهى «تبّت» در ذمّ او نازل شده. مادرش آمنه دختر عباس بن عبد المطلب است.
فضل از شعراى بنى هاشم است كه در زمان خلافت وليد بن عبد الملك به سال ٩٠ هجرى وفات يافته است.
-*-
١ - بكيت لفقد الاكرمين
تتابعوا ***** لوصل المنايا دارعون و حسّر
٢ - من الأكرمين البيض من آل هاشم ***** لهم سلف من واضح المجد يذكر
٣ - فللّه محيانا و كان مماتنا ***** و للّه قتلانا تدان و تنشر
٤ - لكل دم مولى، و مولى دمائنا ***** بمرتقب يعلو عليكم و يظهر
٥ - فسوف يرى أعداؤنا حين تلتقى ***** لأى الفريقين النبىّ المطهر
٦ - مصابيح امثال الأهلة إذ هم ***** لدى الحرب أو دفع الكريهة أبصر١
١ - من بر انسانهاى بسيار با كرامتى مىگريم كه آمال و آرزوهاى
بالاى خود را دنبال كردند.
٢ - كسانىكه بهترين بنى هاشم بودند و مجد و بزرگوارى اجداد آنان روشن و واضح است.
٣ - زندگى و مرگ ما براى اوست و كشته شدن و شهادت در راه خدا ادامه دارد.
٤ - هر خونى صاحبى دارد و صاحب خون ما خداوند عالى مقام است.
٥ - دشمنان ما در روز قيامت خواهند ديد كه رسول خدا (ص) متعلّق به كدام گروه است؟!
٦ - كسانىكه چراغ راه و باعث هدايت هستند يا آنان كه انسانها را به گمراهى مىكشاندند؟!