*** مختار ثقفى از سليمان بن صرد خزاعى مى‌خواهد زمان حركت را تا پخته شدن اين ميوه به تأخير بيندازد و سليمان مى‌گويد:
يا ابن الثّقفى!
هل تعرف ما روح متعب‌؟
أو تعرف ما جرح يشخب‌؟!
إنّى الرّوح القلق المتعصّب
و أنا الجرح الفاغرفاه
و سلامى أن ألقى اللّه١

پسر ثقفى! تو از روحى كه تحت فشار است و جراحتى كه خونريزى مى‌كند و خون از رگ بريده‌اش روان است چه مى‌دانى‌؟

من آن روح پريشان و خسته و همان زخم دهان باز كرده‌اى هستم كه تا خدا را ملاقات نكنم به آرامش و سلامت نخواهم رسيد.

***
يا ابن الثّقفىّ
لن ألعق جرحى و أنام
ان اعجزنى أهل الكوفة، ليس أمامى الاّ الشّام٢

پسر ثقفى

استخوان لاى زخمم است و خواب ندارم.

اگر اهل كوفه مرا خسته كرده‌اند. مقابل من جز شام راه ديگرى نيست.

*** سليمان:
اين سيفى‌؟
قد عاد علىّ للكوفة
أسمع صوته!!
و حسين قد غادر يثرب
اهلا بحسين... يا مرحب!!

سليمان گفت: شمشيرم كجاست‌؟